Blanko


Ang tagal ko ng hindi nagb-blog, iba na pala itsura ng wordpress.

Bakit hindi na ako nagb-blog?

Alam mo yung pelikula ni Toni Gonzaga at Sam Milby, yung mataba si Sam tapos naging macho gwapito siya?

Alam mo kung ano dahilan ni Toni kung bakit nawalan sila ng communication ni Sam nung nasa Japan na siya?

Na masasaya na ang kwento ni Sam tapos siya naman nagkakaleche-leche ang buhay niya, ayaw na niya ikwento.

Sabi ko dati nung napanuod ko yun, bullsh*t naman na dahilan yun, may maidahilan lang.

Pero ngayon, narealize ko, napakavalid pala na reason nung sinabi ni Toni na yun.

Sa dami-dami ng kadramahan at kadepressan sa buhay ko, nakakatamad ikwento. Nakakainis i-share. Nakakadepress pakinggan.

Yung tipong ayaw mo ng ibalita sa mga kaibigan at mahal mo sa buhay lahat ng nangyayaring kapalpakan sa buhay mo kasi ayaw mong sirain yung mood nila.

Ganung ganun yung dahilan ni Toni, yun din dahilan ko ngayon kaya hindi ako nagb-blog lately.

Isa pa, alam mo yung sinasabi nila na yung magaganda lang na parte ng buhay nila yung pinopost sa Facebook. Yung iba yung nangyayari sa buhay nila kesa sa mga letrato na pinopost nila. 

Hindi mo naman masisisi karamihan sa mga tao na yun, kasi alangan namang lahat na lang ng ka-emohan sa buhay nila ang ipo-post nila. 

Ako nga naiirita sa puro reklamo at kadramahan ang pinopost sa Facebook, edi syempre magpo-post pa ba ako ng ganun?

Yung tipong nagttrabaho sila sa cleaning company pero hindi nila pinopost na nagmo-mop sila kundi ang ipo-post nila yung pumunta sila sa magandang lugar, nakabili sila ng gamit na pinagipunan nila. 

Masama ba yun?

Nagp-project ba sila ng ibang katauhan? Ng ibang buhay?

Parang ako.

Hindi ko pinapamalita ang trabaho ko. 

Ang hirap ko sa trabaho, na ayaw ko sa trabaho ko. Na ayaw ko sa amo ko.

Ang nasa facebook ko, yung mga napuntahan naming lugar, ang mga bago kong nakain na pagkain, mga letrato na abot tenga ang ngiti ko.

Mapagpanggap ba ako?

Ayan, nagrereklamo na ako.

Kaya ayoko magblog, baka sabihin niyo bakit hindi pa ako magpakamatay. Haha.

Pero sabi ko nga, korni ang buhay kung walang drama.

At siguro kaya nararanasan ko ito kasi nami-miss na ako ng Diyos. Siguro gusto niya na kinakausap ko siya araw-araw. Na nakadepende ako sa kanya.

At siguro lahat ng ito, may kapalit na bonggang bonggang blessings.

Tyaga-tyaga lang.

Sabi ko nga, Hurray for dreams! God, my family and my dreams keep me going in this f*cked up life of mine.

So kahit na ganito na makalaslas pulso na ang buhay ko at makabigti-bigti na ang mga bagay na tumatakbo sa buhay ko.

Pinipili ko pa ding maging positibo sa buhay dahil alam ko na nasa tabi ko lang ang Diyos. 

Wala lang, gusto ko lang din minsang ilabas ang mga hinanakit ko sa buhay. Haha.

Mga Puna

Inihanay sa Uncategorized

Katapusan


Matatapos na ang taon.

Sa mga ganitong pagkakataon, nagre-recap ako ng mga nangyari sa isang buong taon ko.

Remembrance kung baga.

Kasi nga time capsule ko itong page na ito.

Pero dahil nagtago ako at tinamad magblog, at wala naman talagang significant na nangyari sa buhay ko ng 2012, wala munang bonggang recap na may mga links pa sa past posts.

Ano ba ang nangyari sa akin sa taong ito?

Nabigo ako sa agency na inapplyan namin ni Ate Joyce patungong Kuwait. Nakaalis naman si Ate Joyce last year at dapat susunod na batch na ako, kaso nagkaroon ng rift ang agency at hospital at bonggang hindi ako nakaalis.

Nalaman namin na may cancer si nanay, nagpa-opera, chemo, radiation at ngayon nagme-maintenance drugs.

Naranasan na humingi ng tulong dahil hindi talaga namin kaya ang gastusan ng pagpapagamot ni nanay.

Nagbake ng nagbake.

Kumita dahil sa pagbe-bake. :)

Nakarating na sa desyerto na kinaruroonan nila Kuya Benjie at Kuya Roy.

Nakasama ko na ang pamangkin ko na si Dart. :)

At ngayon, wala akong trabaho, lubog sa utang, walang pera at nasa malayong lugar ako. Bravo sa akin.

Pero umaasa ako na bago matapos ang taon, nawa ay makakita ako ng trabaho. Satulong ng Amang Diyos. :)

Positive pa din kahit hindi maganda ang taon na ito para sa akin.

All will be perfect in God’s time.

Happy New Year!

breast-cancer-ribbon1

Mga Puna

Disyembre 25, 2012 · 9:39 hapon

Nanay


Kagabi, habang nagmumuni-muni, naisip ko lahat ng sakripisyo ni nanay para sa akin.

Kinuwento ko kay Kuya Benjie.

Yung pagsama niya sa akin sa pag-aaply sa college, entrance exam, enrollment at pagkuha ng kwarto sa dormitoryo.

Sa lahat ng lakaran na yun, namamasahe lang kami.

Kapag natitisod siya, natatawa na lang siya, sinasabi ang tanga daw niya.

Hirap na hirap pa siya nun umakyat sa mga hagdan kasi nagkaproblema ang tuhod niya, pero keri lang sasama pa din sya.

Tapos nung nagaaral na ako, kapag babalik ako ng dormitoryo, hinahatid niya ako. Namamasahe lang kami, tinutulungan niya akong magbitbit ng mabigat kong bag ng damitan.

Mamamasahe siya pabalik ng Bulacan.

Ilang taon din na ganun kasi nagttrabaho na ako ng magkaroon kami ng matinong sasakyan.

Minsan naliligaw pa daw siya, maglalakad siya ng pagkahaba-haba.

Matapos ikwento ko ang mga iyon, humirit ang hipag ko na: “Tapos ang tigas pa ng ulo niyo.”

Napaisip ako, tapos naiyak na lang ako.

Sobra sobra ang pagmamahal ang sakripisyo ni nanay sa amin, pero hindi ko pala natumbasan yun.

Naalala ko nung nagpapa-chemo siya, kapag maingay siya kasi nasusuka at nauubo siya, siya pa ang nagso-sorry at nahihiya sa amin.

Napakabait ng nanay ko.

Sana matumbasan ko balang araw ang kabaitan niya sa akin.

Sana balang araw makaganti ako sa mga sakripisyo at pagmamahal niya.

Matagal ko ng sinusubukan, pero pakiramdam ko kulang pa din dahil sa abot hanggang langit na mga sakripisyo niya para sa mga anak niya.

Hay, siguro namimiss ko lang si Nanay.

breast-cancer-ribbon1

Mga Puna

Inihanay sa Kwentong Pampamilya


Tinanong ko ang kuya ko na kung hindi issue at hindi mahalaga ang pera, ano ang trabaho niya ngayon.

Natuwa ako sa sagot niya. Ang sabi niya magiging magsasaka at manghahalaman daw siya dahil mahilig siya sa pagtatanim, sa mga halaman at bulaklak at mahilig siyang kumain ng gulay.

Sumang-ayon naman ang hipag ko na ganu’n din daw siya, sya naman ang magbibitbit ng basket at maghihintay ng mga ani ni kuya.

Simpleng buhay, ang sarap isipin.

Pero sa panahon na ito, imposible na ata na hindi importante at issue ang pera.

Kaya nagpapakapagod sila sa ibayong dagat, para kumita ng pera, maghanda sa kinabukasan ng kanilang anak at makatulong sa kani-kanilang mga magulang.

Kung ako ang tatanungin kung ano ang gusto kong propesyon, kung hindi issue ang pera, madami pala akong masasagot depende sa phase ng buhay ko.

Kung tinanong ako nung highschool ako papunta ng college, ang sasagutin ko ay writer o kaya reporter.

Kung tinanong ako nung college ako, ang sasagutin ko ay ang maging isang doktor.

Kung tinanong ako nung nagttrabaho ako sa callcenter, ang sasagutin ko ay isang maging nurse.

Kung tinanong ako nung nagkaroon ako ng unang camera, ang sasagutin ko ay isang photographer.

Kung tinanong ako nung nagttrabaho ako sa isang foundation, ang sasagutin ko ay ang magtayo  ng isang foundation na tumutulong sa edukasyon at pamumuhay ng mga mahihirap.

Kung tinanong ako nung naghihirap kami kakahanap ng pera pampagamot sa cancer ni nanay, ang sasagutin ko ay ang magtayo ng isang foundation na tumutulong sa mga may cancer.

Kung tinanong ako habang wiling wili ako sa pagbe-bake, ang sasagutin ko ay magkaroon ng isang bakeshop.

Pero kung tatanungin mo ako ngayon ang tangi kong maisasagot ay magkaroon ng trabaho.

Minsan, ang hirap din palang mangarap kung wala kang pera at trabaho at nasa malayo kang lugar.

Minsan nauubos din ata ang pangarap.

breast-cancer-ribbon1

Mag-iwan ng puna

Inihanay sa Mga Kwento ng Aking Buhay


Matapos ang anim na buwan, hindi ko na kayang hindi magsulat.

Ang daming nangyayari sa buhay ko na hindi ko maipaliwanag. Na hindi ko alam kung gusto ko o nabubuhay lang ako sa kagustuhan ng mga tao sa paligid ko.

Bente singko na ako, pero hanggang ngayon, may quarter life crisis pa din ako, o baka mid life crisis na ito?

Matapos sabihin sa sarili na kailangan maging positive lang lagi, nage-emo na naman ako.

Peste.
breast-cancer-ribbon1

Mag-iwan ng puna

Inihanay sa Mga Kwento ng Aking Buhay


Grabe, nagkaroon ka ng taghiyawat sa ilong at meron kang date mamaya?

Grabe, napagalitan ka ng lola at tiyuhin mo na pakiramdam mo wala silang dahilan at ikaw ang tama?

Grabe, hindi ka makakita ng accessories o bag na babagay sa damit mo?

Grabe, hindi mo mapapanuod ang paborito mong teleserye?

Grabe, naka-timeline na ang Facebook mo?

Nagmumura ka, nagwawala ka, hindi ka namamansin dahil sa mga problema mo? Kawawa ka naman.

 

Pero para gumaan ang loob mo, tara tingnan mo na lang kami.

May sakit ang nanay ko.

Hindi makapag-aral ang kapatid ko ng gusto niya dahil hindi namin kayang tustusan kasabay ng gamutan ni nanay.

Hindi ko matuloy ang pag-unlad ng karera ko at mga pangarap ko.

Hindi makauwi ang kuya ko na nasa ibang bansa para makapiling ang nanay ko.

 

Nang magkasakit ang nanay ko, ang dami kong natutunan, ang dami kong na-realize.

Bigla naiba ang tingin ko sa buhay. Nag-iba ang priorities ko, nag-iba ang pangarap ko.

Bigla nawala na ang kagustuhan ko sa mga materyal na bagay (nandiyan pa din naman, pero nasa huling huli na sa listahan ko).

Sa ngayon, isa na lang naman ang hiling ko – ang gumaling ang nanay ko.

 

Dati-rati mababaw na ang kaligayahan ko. Mas bumabaw pa ngayon.

Nabubuhay kami sa araw-araw. Nagpapasalamat sa bawat maliliit na biyaya.

 

Makakita kami ng sampung piso na barya. Sobrang kaligayahan dahil may panghulog kami sa alkansya namin ni Wewel.

Makapaghulog sa bangko ng kahit magkano. Walang sisidlang kasiyahan dahil balang araw makakaipon din kami para sa pag-aaral ni Wewel.

Mabawasan ang utang namin na ginagamit para sa gamutan ni Nanay. Isang libo’t isang tuwa dahil ang ibig sabihin noon makakautang na naman kami para sa next session ni Inay.

Na-approve ang hinihiling naming tulong sa PCSO. Milyun-milyong pasasalamat sa mga tumataya sa lotto.

Makitang malakas kumain si Nanay. Laksa laksang katuwaan.

Makitang nagtatawanan at nagbibiruan si Nanay at Tatay. Walang hanggang ngiti mula sa amin.

Marinig na kinakantahan ni Tatay si Nanay. Matamis na himig sa aming pandinig.

 

Marami pang dapat ipagpasalamat. Marami pang kaligayahan.

Oo nga at marami kaming problema, pero hindi ibig sabihin noon ay magmu-mukmuk na lang kami at tatalunin ng problema.

Sa panahong ito, mas lalo pa kaming naging mapagpasalamat sa Diyos dahil kumpleto pa din kaming buong pamilya at may kakayanang ipagamot ang aming nanay kahit mahirap.

Mas masaya kami ngayon dahil naa-appreciate namin ang totoong kahulugan ng buhay at halaga nito.

Kaya sana, wag ng magmaktol dahil naka-timeline ang Facebook mo.

There’s more to life than that.

Cheers!

Mga Puna

Inihanay sa Uncategorized


Sa ngayon, titigil muna ang mundo namin.

Hihinto ang paligid.

Paghihintayin ang mga pangarap.

Pagtutuunan ng pansin ang ngayon, at bahala na ang bukas.

Magtutulungan ang buong pamilya.

Hihingi ng awa sa Maykapal.

Siya ang ilaw ng tahanan.

Ang liwanag sa aming landas.

Ang sandigan ng aming pananampalataya.

Ang mapagmahal na haplos sa aming patang katawan.

Ang halakhak ng aming buhay.

Ngayong kailangan niya ang aming liwanag, haplos, halakhak, pagmamahal at lakas, hinding hindi namin ito ipagkakait sa kanya.

Dahil kung hindi dahil sa kanya, hindi namin alam kung nasa’n na kami ngayon.

Oo nga at may mga pangarap na mauudlot, pero para saan ba ang mga pangarap namin?

Hindi ba’t para sa kanila din?

Oo nga at naghihirap kami ngayon, pero sino ba ang nagsumikap at naghirap para umangat kami ng kaunti sa buhay?

Hindi ba’t sila din?

 

Nanay, lakasan mo ang loob mo. Ang katawan mo. Ang pananampalataya mo.

Malalampasan mo din ito.

Malalampasan din natin ito.

 

Mahal na mahal na mahal na mahal na mahal kita.

Mga Puna

Inihanay sa Uncategorized