School Boy

Dahil tambay lang naman ako sa buhay, nagiging stage ate tuloy ako sa kapatid kong bunso na si Wewel.

Noong nakaraan, ni-review namin ang mga capital ng mga bansa sa Asia at perfect naman si bunso.

At ngayon naman, ang re-review-hin niya ay ang mga  flags ng mga bansa sa Asia.

Aba, syempre panindigan ang pagiging stage ate, iginawa ko pa ng reviewer si Wewel.

Bongga.

At syempre, eto na si bunso ready na sa pagpasok sa big school, haha. Complete with books and uniform.

Sobrang proud ate ako kasi never kong nakita kapatid ko na pumasok na may dalang libro at nagre-review sa bahay bago pumasok. Hehe.

Ilang buwan na lang, magtatapos na si bunso. Congrats, Wewel.

Kid at Heart

Hindi kami mayaman, pero kung ikukumpara ang buhay namin ngayon kesa dati, mas medyo nakakaangat na kami. Imagine, wala akong crib noong bata ako, inilalagay lang daw ako sa kartong kahon ng tatay ko, oha.

Naalala ko din na nagkaroon din naman ako ng orig na Barbie, pero isa lang. Ang madalas kong nilalaro ay mga paper dolls na libre sa chichiria. Buong childhood ko, pangarap kong magkaroon ng polly pocket at doll house. Pero noong nakaluwang-luwang na kami na kaya ng bumili nila tatay ng mga ganoong laruan, magt-thirteen years old na ako. Hindi na bagay, sabi nila.

Pati ang mga kapatid ko, ganoon din. Madaming mga laruan na pinangarap lang nila. Mga hindi nakuha noong kabataan nila.

Anyways, si Wewel noong nakaraang Holiday ay nagkaroon ng sideline at kumita naman siya at ang binili niya sa kinita niya….

Tyaraaann….

Remote Controlled Helicopter.

wagas ang kaligayahan

At dahil regalo niya ito sa sarili, pinabalot pa niya ito (sorry sa naka-pout na nag-gift wrap at sa trees na kinailangan para sa trip ng kapatid ko).

At sinulatan pa niya ng pangalan niya. Bata talaga.

Sinamahan pa namin siya ng mga pinsan ko sa pamimili niya. Bongga, suportado namin siya. Pero ng humirit siya ng remote controlled car, hindi na kami pumayag, masyado ng abuso.

Sa ngayon, ine-enjoy naman ng kapatid ko ng pagpapalipad ng helicopter, at ako sinubukan ko, hindi ko naman natutunang paganahin. Boplogs talaga ako sa mga ganoong bagay eh.

Happy for Wewel.

Aubu Date

Nag-aayos ako ng mga pictures sa cellphone ko ng mapansin ko na may mga pictures pala si Aubu ng mga naging date namin kaya naisipan ko na i-post para makita niya. Aubu, miss na kita. Hindi ko alam kung sino ang kakaladkarin ko eh zombie life si Gelat, busy si Rhea, nanay na si Mingming, hindi kami pareho ng trip ni Virax, nasa Pampanga si Hawie at si AJ magpapalibre lang yun, haha.

Sana matuloy yung puro drawing na plano namin ng mga pinsan ko na mag-educational field trip kami around Manila at mag-foodtrip na din. Ang mga ginagawa namin ni Aubu nung nasa Pinas pa siya.

Tol, wala na akong ka-date, hehe.

October 26, 2011

Mang Larry’s Isawan Date – UP Diliman, QC

Bibili kami ng sangkatutak na inihaw na anik anik na nakaka-cancer daw, at ng shake, lalakad sa malapit na soccer field, at doon tatambay at magpapakabusog sa mga tuhog tuhog made in heaven, hehe.

Rodic’s Date – UP Diliman, QC

Ang dating araw-araw na pagkain ni Aubu nung nakatira pa siya sa may UP. Ang isa sa mga comfort food ko. Tapsilog is love.

November 04, 2011

Sbarro Date – Trinoma, QC

Matipid kami kapag sa Sbarro, share share sa pizza at pasta tapos tubig lang ang inumin.

White Hat Date – Trinoma, QC

Isa pa sa mga comfort food ko. [Ang dami kong comfort food, haha]

November 26, 2011

Crazy Crepes Date – Trinoma, QC

Libre sa akin ni Aubu! Yipee.

December 15, 2011

Lego Exhibit Date – SM The Block, QC

O, ayan hindi kainan.

BTIC (Better Than Ice Cream) Date – SM North Edsa, QC

Meron kaming magandang magandang kwento tungkol dito na may kinalaman sa favorite naming pagkwentuhan na tao.

December 16, 2011

Parlor Date – Bulacan

At syempre, hindi makukumpleto ang girl bonding kapag hindi naranasan na magpa-parlor magkasama.

Igan D’Bayan Exhibit Date – Megamall

Natuwa ako ng makita ko ito. Astig.

Bye, Ate Joyce

Tuloy-tuloy ang pag-alis ng bansa ng mga kakilala, kaibigan at kapamilya.

Sabi ko nga, ang mga kabataan talaga ngayon, hindi na mapalagay. Gustong kung saan-saan pumunta. Hehe.

Pero sabi nga nila, habang bata, subukan na ang lahat ng pwedeng subukan. Baka hindi ka na magkaroon ng pagkakataon pagtanda mo.

“Mas pagsisisihan mo ang mga bagay na hindi mo ginawa kaysa sa mga ginawa mo.”

Sa pagkakataong ito, si Ate Joyce naman, ang isa sa mga pinakamalapit kong pinsan, ang aalis at makikipagsapalaran sa disyerto.

Wala pang isang buwan, bumalik na naman ako sa airport para maghatid ng aalis ng bansa. At kasama din sa mga naghatid ang mga iilang natira sa Pinas.

Nagkaiyakan di sa paalaman, pero lahat halos pigil ang luha. Mahina kasi talaga ang loob ng pinsan ko. Hindi nga siya nakatulog buong magdamag, hindi din nakakain. Tapos nung nasa airport na kami, nanginginig na talaga siya. Ayaw lang namin na magngangawa siya, kaya hindi na din kami umiyak ng bonggang bongga.

Bye, Ate Joyce. See you (sana sa trabaho. )

HNY

Ganito namin pinagdiwang ang aming mumunting new year.

Medyo malungkot lang ngayong taon dahil wala ang mga bagets at puro pa-bagets lang ang natira sa amin para kahit paano ay sama-samang salubungin ang bagong taon.

Sabi nga ng pinsan ko, kami daw ay pamilyang tumatanda na imbes na dumami, lalong kumokonti. Tsk.

Medyo nanghiram din kami ng bagets sa kapitbahay para may young blood pa din sa paligid.

At syempre, ang importante pa din ay sama-sama kaming magpapamilya na natira dito sa Pinas sa pagdiriwang ng New Year.

Ang sabi nila, bawal daw maghanda ng manok sa bagong taon dahil magiging isang kahig, isang tuka daw ang lifestyle mo buong taon — keber.

At dahil ngayong taon lang kami walang parlor games after 5 years, naisipan na lang naming mag picture picture para mapalipas lang namin ang gabi ng kahit papaano ay masaya pa din.

At syempre, bago matulog picture-picture din kasama ang aking bunsong kapatid.

Belated Happy New Year na lang.