Noong nakaraan, ni-review namin ang mga capital ng mga bansa sa Asia at perfect naman si bunso.

At ngayon naman, ang re-review-hin niya ay ang mga  flags ng mga bansa sa Asia.

Aba, syempre panindigan ang pagiging stage ate, iginawa ko pa ng reviewer si Wewel.

Bongga.

At syempre, eto na si bunso ready na sa pagpasok sa big school, haha. Complete with books and uniform.

Sobrang proud ate ako kasi never kong nakita kapatid ko na pumasok na may dalang libro at nagre-review sa bahay bago pumasok. Hehe.

Ilang buwan na lang, magtatapos na si bunso. Congrats, Wewel.

Naalala ko din na nagkaroon din naman ako ng orig na Barbie, pero isa lang. Ang madalas kong nilalaro ay mga paper dolls na libre sa chichiria. Buong childhood ko, pangarap kong magkaroon ng polly pocket at doll house. Pero noong nakaluwang-luwang na kami na kaya ng bumili nila tatay ng mga ganoong laruan, magt-thirteen years old na ako. Hindi na bagay, sabi nila.

Pati ang mga kapatid ko, ganoon din. Madaming mga laruan na pinangarap lang nila. Mga hindi nakuha noong kabataan nila.

Anyways, si Wewel noong nakaraang Holiday ay nagkaroon ng sideline at kumita naman siya at ang binili niya sa kinita niya….

Tyaraaann….

Remote Controlled Helicopter.

wagas ang kaligayahan

At dahil regalo niya ito sa sarili, pinabalot pa niya ito (sorry sa naka-pout na nag-gift wrap at sa trees na kinailangan para sa trip ng kapatid ko).

At sinulatan pa niya ng pangalan niya. Bata talaga.

Sinamahan pa namin siya ng mga pinsan ko sa pamimili niya. Bongga, suportado namin siya. Pero ng humirit siya ng remote controlled car, hindi na kami pumayag, masyado ng abuso.

Sa ngayon, ine-enjoy naman ng kapatid ko ng pagpapalipad ng helicopter, at ako sinubukan ko, hindi ko naman natutunang paganahin. Boplogs talaga ako sa mga ganoong bagay eh.

Happy for Wewel.

Sana matuloy yung puro drawing na plano namin ng mga pinsan ko na mag-educational field trip kami around Manila at mag-foodtrip na din. Ang mga ginagawa namin ni Aubu nung nasa Pinas pa siya.

Tol, wala na akong ka-date, hehe.

October 26, 2011

Mang Larry’s Isawan Date – UP Diliman, QC

Bibili kami ng sangkatutak na inihaw na anik anik na nakaka-cancer daw, at ng shake, lalakad sa malapit na soccer field, at doon tatambay at magpapakabusog sa mga tuhog tuhog made in heaven, hehe.

Rodic’s Date – UP Diliman, QC

Ang dating araw-araw na pagkain ni Aubu nung nakatira pa siya sa may UP. Ang isa sa mga comfort food ko. Tapsilog is love.

November 04, 2011

Sbarro Date – Trinoma, QC

Matipid kami kapag sa Sbarro, share share sa pizza at pasta tapos tubig lang ang inumin.

White Hat Date – Trinoma, QC

Isa pa sa mga comfort food ko. [Ang dami kong comfort food, haha]

November 26, 2011

Crazy Crepes Date – Trinoma, QC

Libre sa akin ni Aubu! Yipee.

December 15, 2011

Lego Exhibit Date – SM The Block, QC

O, ayan hindi kainan.

BTIC (Better Than Ice Cream) Date – SM North Edsa, QC

Meron kaming magandang magandang kwento tungkol dito na may kinalaman sa favorite naming pagkwentuhan na tao.

December 16, 2011

Parlor Date – Bulacan

At syempre, hindi makukumpleto ang girl bonding kapag hindi naranasan na magpa-parlor magkasama.

Igan D’Bayan Exhibit Date – Megamall

Natuwa ako ng makita ko ito. Astig.

Filed under: Alaalang Kupas, Kwentong Kaibigan, Lamang Tiyan ]]> http://narsmanang.wordpress.com/2012/01/26/aubu-date/feed/ 0 narsmanang 1 2 2 4 5 6 7 9 10 manang http://narsmanang.wordpress.com/2012/01/17/bye-ate-joyce/ http://narsmanang.wordpress.com/2012/01/17/bye-ate-joyce/#comments Tue, 17 Jan 2012 11:13:27 +0000 narsmanang http://narsmanang.wordpress.com/?p=4816 Continue reading →]]> Tuloy-tuloy ang pag-alis ng bansa ng mga kakilala, kaibigan at kapamilya.

Sabi ko nga, ang mga kabataan talaga ngayon, hindi na mapalagay. Gustong kung saan-saan pumunta. Hehe.

Pero sabi nga nila, habang bata, subukan na ang lahat ng pwedeng subukan. Baka hindi ka na magkaroon ng pagkakataon pagtanda mo.

“Mas pagsisisihan mo ang mga bagay na hindi mo ginawa kaysa sa mga ginawa mo.”

Sa pagkakataong ito, si Ate Joyce naman, ang isa sa mga pinakamalapit kong pinsan, ang aalis at makikipagsapalaran sa disyerto.

Wala pang isang buwan, bumalik na naman ako sa airport para maghatid ng aalis ng bansa. At kasama din sa mga naghatid ang mga iilang natira sa Pinas.

Nagkaiyakan di sa paalaman, pero lahat halos pigil ang luha. Mahina kasi talaga ang loob ng pinsan ko. Hindi nga siya nakatulog buong magdamag, hindi din nakakain. Tapos nung nasa airport na kami, nanginginig na talaga siya. Ayaw lang namin na magngangawa siya, kaya hindi na din kami umiyak ng bonggang bongga.

Bye, Ate Joyce. See you (sana sa trabaho. )

Medyo malungkot lang ngayong taon dahil wala ang mga bagets at puro pa-bagets lang ang natira sa amin para kahit paano ay sama-samang salubungin ang bagong taon.

Sabi nga ng pinsan ko, kami daw ay pamilyang tumatanda na imbes na dumami, lalong kumokonti. Tsk.

Medyo nanghiram din kami ng bagets sa kapitbahay para may young blood pa din sa paligid.

At syempre, ang importante pa din ay sama-sama kaming magpapamilya na natira dito sa Pinas sa pagdiriwang ng New Year.

Ang sabi nila, bawal daw maghanda ng manok sa bagong taon dahil magiging isang kahig, isang tuka daw ang lifestyle mo buong taon — keber.

At dahil ngayong taon lang kami walang parlor games after 5 years, naisipan na lang naming mag picture picture para mapalipas lang namin ang gabi ng kahit papaano ay masaya pa din.

At syempre, bago matulog picture-picture din kasama ang aking bunsong kapatid.

Belated Happy New Year na lang.

Filed under: Kwentong Pampamilya, Lamang Tiyan, Letrato at Iba Pa Tagged: celebration, Family Gathering, New Year, new year celebration ]]> http://narsmanang.wordpress.com/2012/01/17/hny/feed/ 3 narsmanang 1 2 3 4 5 6 7 8 10 11 12 13 15 16 manang http://narsmanang.wordpress.com/2012/01/16/monday/ http://narsmanang.wordpress.com/2012/01/16/monday/#comments Mon, 16 Jan 2012 06:07:16 +0000 narsmanang http://narsmanang.wordpress.com/?p=4802 Continue reading →]]> Monday isn’t really my day.

Nakatayo sa bus na siksikan from Bulacan to EDSA.

Nakipagsiksikan sa MRT na hindi ko alam kung saan galing lahat ng taong yun tuwing Lunes.

Walang dinatnang trabaho kaya retreat at balik sa lungga.

Walang available na ticket para sa PBA at bakit sa Cuneta Astrodome yun gagawin?

Hindi available si Gelat.

Nahulog ko ang favorite na panyo ko.

Monday isn’t really my day.

Ang konti lang ng nangyari sa aking buhay noong 2011. Pero sobrang feeling blessed ako ng taong iyon. Nagkaroon ako ng bagong trabaho, nakapunta sa mga bagong lugar. At nagkaroon ng direkyon ang nursing career ko. Kaya over all, 2011 was a good year for me. Sana 2012 will be even better.

1. Nagkaroon kami ng bagong aso na si Basha.

2. Nag-apply sa Clark Education City pero hindi tinuloy at nakapunta sa Nayong Pilipino.

3. Nakapunta sa Samar, nakapunta ng Tacloban (probinsya ni Aubu) at nakapunta sa Romualdez Museum kasama ang aking bespren pinsan na si Gelat at mga kaibigang si Haw, AJ at syempre Aubu.

4. Kung mataba na ako, mas tumaba ng tumaba ng tumaba pa ako ngayong taon. But then, who am I to complain, I still thank God because we have something to eat.

5. Umuwi si Kuya Benjie para magpakasal dito sa Pinas at na-atasan kami ni Gelat na mag-asikaso ng kasal. Isa sa bahagi ng kasal ang Pre Nup pictorial kung saan sumama kami ni Wewel.

6. Nakapag-abay sa isang kasal for the first time.

7. Kinasal ang ka-KB (tropa) kong si Mingming.

8. Nagka-baby si Mingming – si Dylan.

9. Nag-exam, naka-chamba. Nagpa-interview, nakalusot. At naghihintay pa din ng pag-alis para makapagtrabaho.

10. Nakapunta sa Vigan kasama ang pamilya, nakasakay ng kalesa at nakakita ng mga lumang simbahan, nakakita ng mga lumang bahay at museo, at nakapunta sa Baluarte.

11. Nagkaroon ulit ng trabaho ng hindi inaasahan, yehey!

12. Nakadalaw ulit sa Luneta at nakapunta sa National Museum.

13. Nakita at narinig magkwento si Kuya Bodjie.

14. Nagkaroon ulit ng isa pang aso, si Chichi.

15. Nakapag-picture picture ulit kasama ang dalawa sa mga paborito kong kuhanan ng larawan.

16. Nakapunta sa madaming mababang paaralan sa lungsod ng Pasig.

17. Nakapasa sa dreaded medical exam.

18. Kinasal ang isang mabuting kaibigang si Jen.

19. Nakapunta sa Metropolitan Museum at sa Ayala Museum kasama si Aubu.

Halos apat na buwan lang ako sa aking pangalawang trabaho, pero ang dami dami kong naranasan na mga first times dahil dito at ang dami dami ko ding natutunan.

Eto ang ilan.

1. Nakita ko at nasaksihang magkwento si Kuya Bodjie. Nakakatuwa dahil childhood idol ko siya.

2. Nakabasa ulit ako ng mga nakakatuwa at nakakalibang na mga librong pambata. Sana mauso talaga ito ulit kesa puro TV at computer at PSP lang ang mga bagets. Noong nakakakwentuhan ko ang mga guro, napagkkwentuhan namin kung paanong iba ang generation ngayon kesa dati na kung tutuusin ay isang dekada pa lang naman ang pagitan. Dati masaya na ang bagets kapag may librong nabili.

3. Nakasama ko si Ate Ching na dati kong housemate sa trabaho at hindi lang basta nakasama, naging boss ko pa siya.

4. Nakasalamuha ko ang mga bagets. Feeling bagets din tuloy ako.

5. Nakarating ako sa madaming mababang eskwelahan sa ka-Pasig-an, Bulacan, Pampanga, Nueva Ecija at Tarlac.

6. Nakapag-participate ako sa isang Fun Run ng libre kasama ang mga ka-trabaho, kaibigan at si Aubu.

7. Naging mas at ease  akong makipag-usap sa ibang tao. Walang stir, mahiyain talaga ako sa personal. Pero dahil sa trabaho ko, kelangan talaga na marunong akong makipag-usap sa ibang tao. Feeling ko tuloy nag-improve ang interpersonal relationship skills ko.

8. Naranasan kong makibahagi sa pag-aayos ng mga sirang upuan sa isang eskwelahan. Nakakapagod man, ang sarap pala talaga sa pakiramdam.

9. Nakapasok ako sa vicinity ng Ateneo. Naks, kagara pala talaga.

10. Pagkatapos ng tatlong taon, nakapag-stay ako ulit sa isang dormitoryo kahit tatlong araw lang.

11. Naka-attend ako sa isang seminar na kahit na hindi ako yung participant. ang dami dami dami kong natutunan.

12. Naka-attend ng Christmas party, na isang first time para sa akin at nanalo sa raffle na big deal sa akin, haha. Siguro kahit isang candy lang siguro ang mapanalunan ko, matutuwa pa din ako.

13. Napagpasayaw nila ako. Noong huli akong napilitang sumayaw noong college ako, umiiyak ako araw-araw. Ganu’n ko ka-hate sumayaw.

14. Nagkaroon ng bagong kaibigan na kinabibiliban ko dahil sa kanilang sense of humor, talino at professionalism.

15. Umitim ako ng bonggang bongga. Hanggang ngayon, hindi pa din bumabalik ang kulay ko. Hehe.

Bawat bagong karanasan, bagong natutunan, bagong nais gawin sa buhay at sa bawat araw ng aking trabaho ay hindi mga malilimutang maiksing parte ng aking buhay.

Sa mga guro, principal at mga estudyante, uulit ulitin ko – Saludo ako sa inyo!

Last day of work ko sa Sa Aklat Sisikat. Matapos ang ilang buwan, natapos na din ang kontrata ko sa aking pangalawang totoong trabaho.

Sa huling araw ko sa trabaho, nagkataon pa na nagkaroon ng kainan sa opisina. Kaya masasabing Christmas party part 2 ito o kaya year end lunch/party.

Mami-miss ko ang trabahong ito at ang opisina na bihira kong mapuntahan. Ma-miss ko din siyempre yung mga nakatrabaho ko na masisisiyahin, matatalino at masarap kasama na mga tao. Naks.

3 Bosses/Maria

First time kong sumama sa isang Christmas party sa trabaho. Noong nasa call center ako, ako yung isa sa mga nilalagay sa shift kung kelan gagawin yung Christmas Party kaya hindi ako nakaka-attend, choks lang naman, wala din naman akong na-attend-an na party ng office ko dati kasi hindi talaga ako mahilig sa party.

Since wala namang pasok sa Christmas Party ng pangalawa kong trabaho, sumama na din ako. At saka mukha namang masaya.

Hassle lang talaga yung pagpunta doon sa pagdadausan ng Christmas Party. Galing akong Bulacan, papuntang Kamaynilaan ay inabot ako ng halos 4 hanggang 5 oras dahil yun din yung panahon na nilipat si GMA sa Veterans tapos Christmas Rush pa. Basta, nakaka-stress. Pero worth naman ng stress at pagod ang party. Simple lang siya at masaya, my kind of party, my kind of crowd.

At akalain mong nanalo nga ako sa raffle. Ang soyo-soyo talaga.

Isa pang nakakaaliw na parte ng Christmas Party ay ang Exchange Gift. Ilalagay sa gitna lahat ng gifts, tapos bubunot ng number kung paano ang pagkakasunod-sunod ng pagkuha ng gift. Pero yung gift na kukunin mo, bubuksan mo at pwedeng nakawin ng susunod sa’yo o ng mga mas susunod pa ng hanggang dalawang beses. Tapos ikaw, kukuha ka ulit at may possibility na nakawin ulit sa’yo. Kaaliw yung nakawan. Yung nasa picture na si Kuya Rommel, mga 8 times ata siyang nanakawan. Bale parang naging tagabukas na lang siya ng gifts.

Ako, nakakuha ako ng bedsheet at pillow cases, pero single lang siya. Hindi ko magagamit kasi medyo malaki ang bed ko at walang single bed sa bahay namin, kaya binigay ko na lang, sana hindi nakita nung nag-bigay.

Aliw din siyempre yung mga games at performances ng bawat grupo.

At matapos ang ilang taon, bale mga halos mga limang taon na, napilitan na naman akong magsayaw. At as usual, nahirapan na naman ako ng bonggang bongga at nagmukha na naman akong tuod. Haha. Hay, talent, bakit ba naging mailap ka sa akin?