Mas masarap talaga yung masakit katawan mo dahil sa trabaho kesa masakit katawan mo dahil sa paghiga buong araw.

Makakaambag na ulit sa ekonomiya! Pak.

Thank God. He really has His perfect timing. 

xx

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Thankful


Sometimes you feel that your prayers aren’t answered.

That it takes a while for God to listen to your heart’s desire.

That you are not blessed and have nothing at all.

But then, you will realise that He heard your prayers just a few months back. 

That maybe your prayers and heart’s desires have a perfect timing that’s why it is taking a while.

That even if you don’t have a job and practically no money, there are a handful of people that helps you survive. They feed you and lend you money. They genuinely care for you. 

I may ask for a lot in my prayers now.

I may whine every now and then about my life. 

I may be impatient sometimes. 

But I am still thankful everyday. 

I am thankful for the parents God gave me.

The opportunity to be where I am now.

For my cousins that let me leech on them for sometime now.

The possibility of a better future.

Everyday I am thankful.

For my life.

For the sun.

The sky.

The cold breeze.

The sumptuous food.

The comfortable bed.

The comfy shoes.

New knowledge.

Genuine hearts of people around me.

Today I am grateful. 

For my faith is still intact.

For the opportunity to praise and serve God.

For the many blessings He gave me.

I am grateful. I am thankful.

xx

1 Puna

Filed under Uncategorized

Faith


Nag-attend ako sa worship service kahapon. Naiyak ako kasi ang lesson ay tungkol sa mga pagsubok at problema at ang power of faith at prayers.

Saktong sakto kasi ang dami kong problema ngayon. Ngayon lang ako ulit namroblema ng ganito. Yung tipong di ako mapakali, di makatulog.

Dati kasi tuwing may problema ako, oo, iisipin ko pero pagkatapos kong mag-pray oks na ako. Chill na. 

Pero ngayon kasi di ko alam sa sarili ko bakit ako agitated. Bakit ako hirap makatulog. Kahit pinagpray ko na, di pa din ako mapalagay.

Tapos bigla ang lesson sa worship service nga tungkol sa faith at prayers, boom! Parang sinagot kaagad ng Diyos mga tumatakbo sa isip ko. Para akong kinalabit. Para akong tinapik.

Tapos nabasa ko pa yung post ni Anthony Taberna. Sapul na sapul.

Iqu-quote ko siya kasi boom na boom talaga eh.

Minsan nagtatanong tayo, bakit ba kahit nagpapakabait ka, kahit inaayos mo ang sariliat pamilya mo, kahit iniibig mo ang kapwa mo, kahit di ka gumagawa ng masama, kahit pakiramdam mo ay nasusunod mo naman ang mga Utos ng Diyos… Hindi ka pa rin iniiwan ng problema? Hindi pa tapos ang isa, may bago na naman at halos di ka na mapahinga. Huwag tayong magtaka dahil itinuro ang nakasulat sa Awit 34:19 ang ganito – Ang mga tao na ginagawa kung ano ang tama ay maaaring magkaroon ng maraming suliranin, subalit ang Panginoon ang lulutas sa lahat ng iyon. Huwag tayong maghanap ng lunas sa iba.

Tamang tama eh. 

Bull’s eye.

Kaya ang mantra ko ngayon – Don’t panic, God is in control. God listens. God provides.

Malay natin, bukas may solusyon na problema, di ba? 

xx

Mga Puna

Filed under Uncategorized

Plano


Nag-usap kami ng pinsan ko tungkol sa mga problema namin (more of problema ko) ngayon at tungkol sa buhay buhay.

Tinanong nya ano daw ba ang long-term goals ko. At di ako nakasagot. 

Dahil wala akong sagot.

Blanko.

Di sya makapaniwala. Dahil sa tanda kong ito, bakit wala akong plano.

Kasi sya ang long-term plan daw nya ay makapagpatayo ng restaurant.

Sa totoo lang, wala akong long-term plan, kahit short-term plan. 

Nabubuhay ako ngayon sa araw-araw.

One day at a time.

Dati meron akong mga plano. Madami.

Nag-iba iba. 

Maging clinical instructor.

Maging doctor.

Maging military nurse.

Maging nurse sa tertiary hospital.

Makapag-bake.

Makapagpatayo ng bakeshop.

Makapagpatayo ng coffeeshop.

Maging photographer.

Maging manunulat.

At madami pang iba.

Madaming madami.

Pero ngayon wala na talaga.

Ang plano ko na lang muna ngayon, makapag-survive sa araw araw na buhay. At di na bigyan ng alalahanin ang aking mga magulang.

Yun muna, tapos baka sakali, kapag may means of survival na ako, baka magkaroon na ako ulit ng plano sa buhay.

Oh well, papel.

xx

Mga Puna

Filed under Uncategorized

Alapaap


So,yeah. 

Dininig ng Diyos ang prayers ko. As in on point. Kung ano yung hiniling ko na may kondisyon pa, narinig Niya at pinakinggan ako.

At dahil dyan, soooobrang thankful ako. Di magkandaumayaw na pagpapasalamat. Sooobrang pagpapala at biyaya para sa makasalanan at imperpektong ako.

Pero ngayon, eto na naman ako.

Nasa crossroad.

Nakagitna. Stranded.

Nasa alapaap.

Nakabitin. Nakalutang.

Alam ko, oo, di ako dadalhin dito ng Diyos kung wala akong patutunguhan. Di Nya ako hahayaang pumunta dito kung di ko ito matatagpos. Kung di ako magtatagumpay.

Alam ko din na dapat akong magtiwala. Kailangang hayaan ko Siya na ibigay sa akin ang aking mga kahilingan sa panahon Niya. Kailangan kong manampalataya na didinigin Niya akong muli.

Pero tao lang din talaga ako. 

May pag-aalinlangan. 

Takot.

Pressured.

Stressed.

At di makatulog hanggang madaling araw kakaisip.

Na minsan, kahit anong kumbinsi ko sa sarili ko na wag mag-alala. Na wag malungkot. Wag mawalan ng pag-asa. Para siyang tinga na pilit sumisiksik sa aking isipan. 

Pero sa huli, kahit ano pa isip ko, kahit ano pa ang pagka-stress ko, wala din naman akong magagawa kundi gawin ang dapat kong gawin at umasa na sa tulong Niya, makakamit ko din lahat ng aking inaasam.

Ika nga ng ibinahagi ng dean namin (na galing sa bible), kapag humiling ka ariin mo ng sa iyo iyon. Wag mag-alinlangan. Dahil kapag humiling ka, dapat confident ka na kayang ibigay ng Diyos iyon sa’yo.

Nakalagpas na ako sa isang pinto na matagal nakasara at ipinanalangin kong mabuksan. Ngayon panibagong pinto na naman ang aking kinakatok. Panibagong pintong hinihintay na magbukas.

Di ko maipapangako na di ako mag-aalala, na di ako mag-iisip at di mai-stress at pressure. Tao lang. Pero ipinapangako ko na mananampalataya ako sa kayang gawin ng Diyos. Nanampalataya ako na didinggin Niya ako at hahayaang matupad ang aking mga kahilingan.

Tiwala lang.

Philippians 4:6

xx

Mga Puna

Filed under Uncategorized

MMK


Naniniwala ako na bida tayo sa sarili nating MMK. Ikaw ang mabait, ikaw ang inaapi, ikaw ang may huling halakhak.

Pero sa MMK ng iba, pwedeng supporting role ka lang, ikaw yung isa sa mga chuwariwap sa gilid nya, crowd, dadaan lang, extra, no one o kaya ikaw ang main kontrabida sa istorya nila.

Meron akong mga kilala na halos magkamukha ng kwento.

Si B (boy) at C (girl) ay magjowa ng tatlong taon. Umalis si B. Nakipagsapalaran sa ibang bansa. Naiwan si C. Nagkapangakuan na susunod si C kay B. Pero makalipas ang isang taon, hindi na ma-contact ni C si B. May iba na pala si B, yun si T (malamang girl). Hindi nakipag-break ng pormal si B kay C. Basta di na lang pinansin. Saklap.

Sa huli, nagpakasal sila B at T, nagka-anak at bumuo ng maliit at masayang pamilya.

Si C? Wala pa ding lovelife nung huli kong balita.

Ang ka-close ko ay si B at T. Di ko masyadong friend si C.

So ang bida sa MMK na ito sa aking mata at sa mata ni B at T ay sila. Hindi maiwasang pag-ibig. Pag-ibig na nalagpasan ang mga pagsubok. Pag-ibig na meant to be.

Pero sa MMK ni C, sya ang bida. Kontrabida si T na inagaw si B. Kontrabida si B dahil iniwan sya ng walang pasabi. Bida siya at api.

Ngayon naman may nalaman ako na bagong kwento, katulad ng kwento nila B, C at T. Pero this time, ang kakilala ko ay yung nasa katulad na katayuan ni C, si G (girl).

Hindi ko alam kung gaano na sila katagal ng jowa nya na si N (boy) pero alam ko nasa 10 years na.

Pumunta din ng ibang bansa si N at naiwan dito sa pinas si G. May pangako ng poreber. Sa tagal ba naman nilang magjowa.

Pero sa isang iglap, nasa ibang bisig na si N at naiwang mag-isa si G.

Dahil ang kakilala ko ay si G, pakiramdam ko napakasama ni N at ng bago nyang jowa. Nakakagalit sila.

Pero come to think of it, sa unang istorya sila B at T ang kinampihan ko dahil sila ang kakilala ko. Naisip ko na ganun ata talaga ang pag-ibig, pag nandyan na di na matanggihan.

Same mistakes, same love story.

Pero sa kwento ni G at N di ko kayang magreason out para kay N. Di ko kaya syang kampihan. Di ko kayang isipin na dahil sa pag-ibig itatapon nya ang sampung taon nila ni G.

Kanya-kanya talaga tayo ng MMK.
May malungkot.
Masaya.
Nakakainlove.
Nakakaiyak.

(Sabaw na sabaw na naman. Di lang talaga ako makamove on kay G at N, kakaalam ko lang kasi.)

xx

Mga Puna

Filed under Uncategorized

Thank You Portion


Dahil ilang tulog na lang lalarga na naman ako sa bagong adventure ng buhay ko (yey!)

Naisip kong mag-thank you portion sa mga tumulong at sumuporta sa aking bagong tatahaking landas. Naks.

Sure naman ako na di naman nila ito mababasa, pero siguro para paalala na lang sa sarili na bawat hakbang ko papunta sa simula ng lakbaying ito ay may mga kamay na umakay sa akin.

Salamat syempre unang una sa Diyos. Wala naman lahat, pati pangarap kung wala Siya. Naa-amaze din ako madalas na pinapakinggan Nya ang mga panalangin ko kahit hindi naman talaga ako mabuting tao. Salamat Po!

Sa aking nanay at tatay. Na naghirap (financially, emotionally, physically, mentally. may nakalimutan pa ba ako? haha) simula ng pinanganak ako hanggang ngayong tanders na ako. Na patuloy ang suporta, ano man ang puntahan kong daan. Na patuloy ang pagmamahal kahit mainitin at matigas at antukin ang ulo ko.

Kay Gelat na nagbigay sa akin ng idea ng landas na maaari kong daanan. Sa mga payo, sa mga usapan, sa pangangarap ng magkasama, sa pag-asikaso ng mga dapat kong ayusin.

Sa agent namin na si Ms. Fabros. Salamat sa tyaga, pasensya, panahon, pag-aalala, pangangamusta. Sa mga emails ng alas dos at alas tres ng umaga. Sa mga text na di ko naman mareplayan kasi lagi akong walang load. Isa ka po sa mga tulay sa simula ng aking bagong journey.

Sa mga kapatid ko at mga hipag ko. Kuya Benjie. Kuya Roy. Wewel. Ate Tzie. Aubu. Tulong tulong lang. Kaya natin to.

Kay Kuya Benjie at Ate Tzie (special mention talaga) na sobra ang suporta sa mga pangarap namin ni Wewel. Na isang hiling ko lang ng mga dokumento, andyan na kaagad. Umuwi pa si Kuya Benjie para asikasuhin ang mga papel ni Wewel at naiwan sa ibang bansa ang pamilya nya. Grabeng sakripisyo.

Kay Tita Bebe na nagpautang kay itay. Ayun babayarin ko din, promise!

Kay Tita Del na pumirma ng mga dokumentong kailangan ko at kasabay ko ding namroblema kung paano susolusyunan ang mga kahilingan.

Kay Ate Bhing na kasabay kong namroblema tungkol sa mga papeles na kailangan ko.

Kay Tita Ofe at Tito Danny sa pagtulong din sa mga papeles.

Kay Tita Munti na more than willing magpahiram ng pera, ng knowledge at ng time.

Kay Kat na kinukulit namin sa fb messenger. Na tumatawag para lang kamustahin ang progress ng application ko.

Kay Phot na makakasabay ko sa pag-alis. Sa mga heads up, mga kwentuhan at mga payo at oo nga pala sa trench coat. Haha.

Tuwing naiisip ko kung paano ako nakapunta dito sa simula ng bagong buhay na tatahakin ko, lagi kong naiisip ang mga taong ito. Mga naglahad ng kamay. Umalalay. Sumabay sa pammroblema ko. Nakipanalangin. Di natakot na tumulong kahit financially.

Salamat, salamat!

Bongga!

xx

Mga Puna

Filed under Uncategorized