Pag usapan natin ang trabaho.

Nasa early to mid 30s na ako. Madami dami na ding experience sa trabaho at buhay. Madami daming palpak, madami daming pangarap na natupad at di natupad, mga mithiin na naabot at di naabot.

Pero ngayong mas matanda na ako, na nakikipagsapalaran at nakikipagsiksikan sa ibang bansa, narealise ko na ang trabaho ay source of income lang sa mas nakakarami kesa sa fulfillment ng passion or dreams.

There’s life outside work. At yun ang napatunayan ko.

Naaalala ko nung nagwowork ako sa call center, after 6 months lang ata gusto ko na magresign, tapos nung 1 year na ako dun decided na ako na magreresign ako kasi sabi ko walang fulfillment yung work ko.

That’s the 20-year old me. Wide-eyed, naive girl fresh from college.

Ilan nga ba sa buong mundo na nakaland ng dream job nila? Nakapagsabi na I found a job that doesnt feel like a job because I am doing what I love.

Pwede na minahal mo na lang eventually yung job mo, pero baka nasa upper 5% to 10% (generous pa ako nyan) ang makakapagsabi na nakamit nila ang dream job nila.

Pero wag natin isali mga vloggers dito ha, medyo ibang dimensyon na sila. Hehe. (Til now naiinggit ako sa mga kinikita nila. Haha).

Kapag naiisip ko ngayon na more of source of income ang work kesa place to fulfill my dreams or passion, naalala ko yung pep talk nung shift manager namin sa call center na si Kuya Bert (pinost ko dati dito yung mismong convo namin).

Sabi nya wala naman may gustong magwork ng di nila field, na di related sa course, pero habang nagwowork ka isipin mo na di ito panghabang buhay at make the most out of it, bilhin mo ang gusto mong bilhin, puntahan mo ang gusto mong puntahan.

Nung 20s ko, simpleng pep talk lang ang dating sa akin ng mga sinabi nya, parang pangpamotivate lang na pagbutihan ang trabaho. Pero ngayong nasa 30s na ako at may medyo “permanenteng” career, narealise ko na sobrang praktikal at totoo ng sinabi ni Kuya Bert (nasa 30s na rin ata si Kuya Bert ng mga panahong ito. Haha).

Tama sya na kung nasa trabaho ka na hindi mo talaga gusto pero wala ka “munang” choice dahil yun ang nagbabayad ng bills, yun ang bumubuhay sayo at wala ka pang makitang ibang work, appreciate what that job can give you. It can give you a roof over your head and food on your table.

Be thankful.

Be grateful.

That you have a job that you can actually excel kahit na di ito ang dream job mo.

Medyo mahirap lunukin to ng mga nasa 20s at mga idealists pero eto ang reality ng life.

Pagtanda mo pala maiisip mo na ang trabaho ay trabaho. Ang buhay mo ay hiwalay sa trabaho mo. Hindi ikaw ang trabaho mo.

Hindi lang ako nurse.

Ako ay isang anak, kapatid, pinsan, tita, kaibigan.

Mahilig akong magpinta, magletrato at sumubok ng kung anu-anong crafts. Mahilig akong maglakbay sa kung saan saan. Mahilig kumain, mahilig magbake.

Hindi lang ako isang nurse.

Hiwalay ang pagiging nurse ko sa pagiging ako. Hindi ko dapat iuwi ang trabaho sa bahay.

Pero sobrang grateful ako sa trabaho ko.

Dahil sa trabahong ito, may kabuhayan ako. Hindi ako namumulubi at may nagagastos ako para gawin ang mga bagay na gusto ko.

Hindi mo man naachieve sa ngayon yung gusto mong trabaho, mahalin mo kung anong trabahong meron ka.

At kung hindi mo na talaga maachieve ang gusto mong trabaho – gawin mo syang libangan. Dahil baka yung libangan mo, maging kumikitang kabuhayan din balang araw. Tingnan mo mga vloggers (bitter lang. Haha)

Wag kang mafrustrate. Wag ka mawalan ng pag-asa. Mahalin ang trabaho dahil sa ngayon yan ang nagbibigay sayo ng bahay, pagkain at damit.

Ipinapasa ko lang sa mga 20s dyan ang mga words of wisdom ni Kuya Bert. Na til now, tingin ko ay kalevel ni Bob Ong. Haha.

Salamat Kuya Bert dahil hanggang ngayon, dala dala ko ang mga 3 am thoughts mo. At mas naiintindihan ko na sya ngayong matandan na din ako.

Cheers to wisdom. xx

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized


Sobrang anxious ko para sa visa at stay ng kapatid ko dito.

Yun tipong nagkakagastric problems na ako at di makatulog.

Laging parang may nakadagan sa dibdib ko, hirap huminga. Ang bigat ng katawan ko at wala akong nagagawa kahit anong productive. Actually, kahit non-productive. Di ako makapagbasa ng libro, di makapanuod ng kahit ano, 3 weeks na yung mga damit namin na di natitiklop. Di nalilinis ang bahay, pinipilit ko lang pumasok sa trabaho. Ang bibigat ng bawat hakbang at galaw ko. At kinukwestyon ko bakit nga ba ako nabubuhay?

Stress. Anxiousness.

Tapos lagi ko papaalalahanan sarili ko na may mga taong may mas malaking problema.

Lalo ngayon na bahang baha sa atin at ang daming naapektuhan.

Pero hindi mawala yung physical signs ng anxiousness ko at di tumitigil yung bulong ng alalahanin sa utak ko na parang sirang plaka na ayaw tumigil sa likod ng isip ko.

Lagi kong iniisip na dapat di ako magalala, na ipanalangin ko na lang alalahanin ko sa Diyos. Pero di ko alam bakit, inaatake na naman ako ng anxiousness ko.

Pasensya na, mas madaming problema ang bansa at ang mundo ngayon pero gusto ko lang ilabas ang nararamdaman ko.

Hayyyy *malalim na buntonghininga*

1 Puna

Filed under Uncategorized


My first dog died. She was a mix of labrador and dobermann. A chocolate brown and supeeeer kulet at takaw. She was almost 10 years old. Hay.

Anyways, I was looking for her photo in here and my Tumblr account when we first adopted her when I read some of my old entries here.

It is surreal how far I am now to a simple customer service representative in Makati when I first started this blog (because of boredom on an AM shift).

How simple my problems were.

How simple my mind works.

How simple my happiness were.

And how simple life was.

Nakakamiss lang yung early 20-year old me.

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized


I was a Yes Man.

Isa akong Yes Man. Oo lang ng oo.  Bihirang mag-hindi.

Ayoko ng diskusyon, ayoko ng pagtatalo. Kaysa umabot sa gano’n magye-yes na lang ako.

Isa akong Yes Man. Uto-uto. Palaging napapasunod. Palaging pumapayag sa mga favors na hinihingi.

Hindi ito dahil gusto ko pero dahil sa konsensya ko na di magpatulog sa akin kapag humindi ako.

Paano kung ako lang ang pwede nyang hingan ng tulong? Paano kung mapahamak sya? Paano kung maapektuhan ang buhay nya? Paano kung may masama syang masabi tungkol sa akin kapag di ako pumayag? Paano kung ayaw na nya sa akin kapag tumanggi ako? Paano?

Masasabi nating na people pleaser ako. Gusto ko laging maganda ang tingin sa akin ng ibang tao – na apektado ako sa mga opinyon ng tao sa paligid ko.

Hindi ito post para magyabang, post ito para ipakita ang aking kahinaan at aking pag-susubok na magbago.

Hindi ako mabait. Vanity siguro ito kung tutuusin. Yung tipong katulad ng iba na bibili ng mga bagay na mamahalin para lang ipagyabang kahit di naman kaya ng bulsa? Ako gagawin ko ang gusto mo basta maging pabor ang pagtingin mo sa akin.

Isa itong kahinaan. At nais kong magbago.

Eto na nga ang kwento mga tsong (daming paliguy-ligoy).

May classmate ako ngayon na naging groupmate ko sa isa kong assessment sa isang subject dahil no choice na, seatmate ko sya kaya parang automatic na kami na groupmate kasama ang isa pang seatmate.

Ok naman, ginawa naman nya ang part nya kaso may mga minor edits akong ginawa dahil sa grammar (di ako magaling sa grammar, pero mas palpak sya sa akin) pero mga contents nya parang copy paste lang na pinalitan ang words ng synonyms, hindi proper paraphrasing. Pero keribells lang, kasi ayoko na iedit out buo nyang part dahil group na nga kami, at dahil sa part nya mababa nakuha naming grade. Pero keribells pa din kasi pumasa naman.

Anyways, after no’n nagmemessage lagi sya sa akin humihingi ng tulong sa mga online quizzes, eto naman ako na uto-uto bigay naman ng sagot sa kanya, to the point na mas mataas nakukuha nyang grades kasi ako yun unang nag-attempt at sasabihin ko sa kanya na mali ako sa ganitong item, so nagkakaidea na sya ano ang tama. Haha. Pero keribells pa din kasi quiz lang naman yon. Oks lang din sa akin.

Kahit madalas naiinis ako sa paghingi niya ng tulong iniisip ko na lang tulong ko na lang sa humanity kahit na wala naman akong narereceive na tulong para sa academics ko.

Naalala lang niya ako kapag kelangan nya ng tulong. Di kami yung friends na nagkakamustahan, kakain sa labas or anything. Parang kaibigan lang kapag may kailangan, relate? Haha.

Anyways, di ko sya tinuturing na friend matanda na ako para ituring na friend lahat ng kilala ko.

At ngayong gabi, nagmessage sya sa akin. At dahil nabasa ko na sa messenger, parang out of courtesy nagreply ako, at guess what, humihingi na naman sya ng tulong. This time sa thesis na namin.

Last term kasi, nag opt ako na magisa sa thesis kahit pwede na na group thesis ito. Ayoko lang ng drama, at ayoko na makipagmeeting sa iba tapos english pa *nosebleed*. Last term yung pag gawa ng research proposal namin. Ok naman, nakadistinction pa ako *yabang*. Kumbaga, ok lang talaga na magsolo ako. Di ako naghihikahos dahil wala akong ka-group.

Tapos nagmessage na nga si ati, kelangan daw nya ng tulong *akala mo nalulunod* at pwede daw ba na maging ka-group ko sya sa thesis (isipin mo yon, ako naghirap sa research proposal, tapos sa actual research magco-collect na lang sya ng data at magiinterpret? ano yon??) Sagot ko baka di pumayag yung thesis advisor namin, sagot nya nakausap na daw nya at sinabihan sya na kung makakahanap sya ng willing na makagroup sya papayagan sya, pucha busted yung palusot.

Edi dami nya sinabi na please I need your help. Please let me be your groupmate. We worked together before and I know that we work well together *feeling mo lang yon, ati*.

Sinabihan pa ako kung pwedeng tumawag sya sa akin *ano to ambush* sabi ko nasa work ako, pero totoo papunta pa lang ako work. Tapos dami pa kuda ni ati, at atat na atat sa reply eh busy nga ako. Ang tagal bago ako nagreply, sobrang kinompose ko yung message ko na sorry, busy ako wala akong time na makipagmeeting sa group mate, may iba pa akong subjects at fulltime na ako nagwo-work. Inisa ko ng paragraph lahat ng excuses na maisip ko. Tapos sinabi ko na hanap na lang sya ng iba.

At aba nagreply si ati na wala daw sya ibang friend at ako daw ang naisip nya. Last subject na daw nya ito at kaya nyang mag-work sa schedule ko. Haha, grabe nangongonsenya talaga. At totoo lang, apektado ang konsensya ko, sobra. Yung desperate cry for help nya ibig sabihin pumalpak sya last term at ito ang saving grace nya. Pero pinatigas na ng panahon ang puso ko at sinabi ko na mas gusto ko na magwork ng mag-isa at boom di na sya nagreply. Haha.

Sa totoo lang, ang dami kong tinanong kung masama ba akong tao sa pagtanggi sa kanya. At sinabi ng mga totoo kong kaibigan at totoong nagmamalasakit sa akin na hindi. Na tama lang na tumanggi ako dahil hindi ko na kasalanan kung pumalpak sya sa thesis nya. Hanggang ngayon bumabagabag sya sa loob ko pero ayoko ng baguhin ang desisyon ko.

Ayoko na dalhin sya sa balikat ko. Ayoko na mag-adjust at magaksaya pa ng panahon na makipagmeeting sa kanya para sa thesis kung pwede naman na ako na lang mag-isa.

Alam ko mas madaling magcollect ng data kung may groupmate pero mas bet ko na mahirapan na magisa kesa pahirapan ng ibang tao.

First time kong tumanggi ng bongga kahit nagmamakaawa na sa akin, may kurot pa din sa konsensya pero masarap sa pakiramdam na pinahalagahan ko naman ang sarili ko. Na di ko inisip ang ibang tao bago ang sarili ko. At naging madamot naman ako para sa sarili ko.

Hindi masamang humindi, lagi nilang sinasabi. Totoo pala. Hindi masamang humindi. Hindi masama na intindihin ang sarili bago ang iba.

 

2 mga puna

Filed under Uncategorized


I got a co-worker who has depression and he was depressed when we are working together last night.

He was upset with a very mundane and little thing but I cannot belittle that concern as he is clinically depressed and has anxiety and I am not in a position to tell him not to be upset to such a small thing as I do not know what really runs into his mind.

What I advised him (I don’t know if it helped) is that if you have a problem, just live by the day. Do not worry about tomorrow as tomorrow is yet to come, and when tomorrow comes, live by it as it is today. (Gulo ba? haha) Sleep it off, have some coffee/ice cream or any of your comfort food. Wake up and think of today as just another day that will pass.

I know that he is taking medication for his condition but I hope it helped him a little bit.

Those words are the words I live by whenever I have a problem or whenever I think life is hard, adulting is hard and when I feel that I have a long way to go to achieve my dreams.

These too shall pass.

Do not problem the problem, let the problem problem itself.

It just makes me anxious to think of my problems or think about tomorrow.

Maybe when you get old or you are just tired of well, life, you just want to survive day by day. Live day by day. Be thankful for yesterday. Live for today. And do not mind tomorrow, as you do not know what tomorrow will bring.

Oh well. This is me talking about these things where my body is sooooo tired now for I had been in night shift since Friday last week (with 1 night off -Monday) and it is already Saturday and I still have one night to go before 1 night off and then will need to work on a Monday night again. #alipinngsalapi

xx

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized