Throwback Chat


Meron akong labing anim na drafts dito sa wordpress. Yung iba pictures lang ng kung anu-ano, yung iba naman random thoughts na irrelevant na ngayon.

Isa ito sa mga drafts na iyon. Nandito na ito nakatago sa loob ng apat na taon.

Hindi ko alam bakit gusto ko syang iblog 4 years ago. Pero ang dahilan ko para ipost sya ngayon kasi masarap alalahanin na nagkaroon ako minsan ng “boss” na kaibigan na nagtiwala at nagpalakas ng loob ko, naks.

Hanggang ngayon, hindi ko pa din alam kung ano ang gusto ko sa buhay, kung saan ako patungo at kung saan ako dadalhin ng kapalaran. Pero minsan, masarap din talagang lingunin ang pinanggalingan, ang naranasan at masarap alalahanin ang nakaraan. Naks.

Kuya Bert, kahit off the record itong chat convo na ito, di naman na din counted kasi soooobrang tagal ng panahon ang nakaraan.

Salamat talaga dito. Cheers!

(12:57:21 AM) D: mei, yung number of chats mo
(12:57:27 AM) D: ilang gabi na kitang ka shift
(12:57:39 AM) D: consistent na ikaw yung pinakamababa
(12:58:30 AM) M: ok po. ill try to have more chats
(12:59:09 AM) D: may nagawa ba ko na di mo nagustuhan?
(1:00:42 AM) M: huh? sorry naman
(1:00:56 AM) D: baka kasi sinasadya mo
(1:01:02 AM) D: :D
(1:01:12 AM) D: pag kashift mo ko
(1:03:08 AM) M: ahehe… hindi na ako magdadahilan, baka sabihin mo excuses, hehe. basta i’ll try to have more number of chats. :-D

****

(1:04:59 AM) D: alam ko naman na tinatamad ka na pero kailangan mo i-psych yung sarili mo para ganahan ka.

****

(1:47:35 AM) D: going back, Mei
(1:47:41 AM) D: don’t try
(1:47:43 AM) D: do
(1:49:05 AM) M: oki :)
(1:49:33 AM) D: tinatamad ka na ba talaga?
(1:51:24 AM) M: uhm, hindi naman po. ang hirap kasing makipagcompete araw araw
(1:51:32 AM) M: para mameet yung madaming chats
(1:51:39 AM) M: kelangan talagang mangagaw ng chats
(1:51:48 AM) M: kung hindi talagang konti lang yung makukuha
(1:52:04 AM) D: pag ganon take advantage pag maraming queue
(1:52:11 AM) M: yun na nga lang ginagawa ko
(1:52:14 AM) M: pag madaming queue lang
(1:52:28 AM) M: kapag ganito nahihiya akong mangagaw ng casino
(1:52:50 AM) M: ngayon nangaagaw na ako
(1:52:54 AM) M: just to have more chats
(1:55:41 AM) D: tsaka di ka naman na bago dito
(1:55:45 AM) D: tenured ka na
(1:55:51 AM) D: napatunayan mo na yung sarili mo
(1:57:17 AM) M: nahihiya lang din naman kasi ako kapag nangaagaw ng chats eh. ayun. kaya as much as possible i stick to my div
(1:57:27 AM) M: pero hindi nga pwede kasi talagang mangungulelat ako
(1:58:45 AM) D: iniisip ko kasi baka ayaw mo na lang talaga at tinatamad ka na. hehehe
(1:59:04 AM) D: di naman to forever so we need to make the most out of it
(1:59:50 AM) M: uhm, hindi naman kasi kung ayaw ko na talaga, nagresign na lang ako
(2:00:07 AM) M: may drive pa naman akong pumasok at magtrabaho
(2:00:18 AM) M: hindi na kaya ako nalelate
(2:00:22 AM) D: hahahaahah
(2:00:25 AM) D: yun ba basehan
(2:01:31 AM) M: uu, dati nung tinatamad ako, lagi akong late
(2:01:32 AM) M: hehe
(2:01:46 AM) M: tingnan mo, agawan ng chats? yun yun eh. yaw ko kasi talagang makipagagawan
(2:01:55 AM) M: pero dahil kelangan, dapat makipagagawan
(2:03:16 AM) D: mamaya dadami din ang queue
(2:04:33 AM) D: wala naman may gusto na magtrabaho ng hindi related sa course mo pero nasa pilipinas tayo at yun ang realidad ng buhay dito
(2:05:20 AM) M: naks. wahaha.. alam ko naman po iyon kaya nga hindi ako nagququit kahit gusto ko na. kasi wala din naman akong papatunguhan kung magreresign ako dito

****

(2:18:00 AM) D: kaya nga pansamantagal lang naman to kaya samantalahin na natin di ba? naniniwala ako sa kakayahan mo. Mas magaling ka pa nga compared sa iba dito na mas matagal pa sayo
(2:18:16 AM) D: walang fulfillment tong trabaho na to
(2:18:27 AM) D: kaya dapat make the most out of it
(2:19:34 AM) D: bilhin mo yung gusto mong gawin at bilhin mo yung gusto mong bilhin
(2:21:24 AM) M: naks naman. salamat naman sa advice, pwede bang iblog yan, very moving. wahahaha. :-D seriously, thanks naman. sobrang tinatry ko na maging ok sa trabaho, proof na yung hindi ko pagiging late
(2:21:43 AM) M: para sa akin, isa ng malaking accomplishment na hindi ako nalelate. :)
(2:21:47 AM) D: sabi ko na
(2:21:57 AM) D: wag mo iblog off the record yun
(2:21:59 AM) D: hahahahaha

*****

D: pwede mo sabihin na narinig mo lang
(2:25:17 AM) D: hahahaha
(2:26:58 AM) D: kayong dalawa ni aubz, kahit na pano nyo itago ang mga talent nyo, sisingaw at sisingaw pa din ang pagiging magaling nyo.
(2:27:07 AM) D: kaya don’t hold back

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Keyboard


Ang sarap palang magblog ng nagta-type sa keyboard. Lagi na lang kasing mobile yung gamit ko para iupdate paminsan-minsan itong blog na ito.

So medyo binasa ko ang laman ng blogsite ko, dati talaga para syang time capsule, konting kibot ko, nakablog na. Pero ngayon once in a blue moon ko na lang ito nau-update tapos puro rants pa ang nilalagay ko. Wala na ang mga random pictures (kasi nasa instagram ko na), wala na ang random thoughts (kasi may twitter na).

Yung about me page ko, grabe 2009 ko pa pala nasulat yun. Parang ako pa din naman yun na hindi. And daming nagbago sa loob ng pitong taon. Nakakatawa na nakakaiyak.

Anyways, gusto ko lang talagang magblog gamit ang desktop dito sa bahay at maranasan ulit karinyuhin ng mga daliri ko ang keyboard. Ang sarap pala. Haha.

At kaya din ako nakapagblog kasi nagsimula ng magblog ang isa sa pinakamalapit kong kaibigan na si Hawie. Ang kanyang travel blog-slash-online diary na – Borelogs. At napagkwentuhan namin ang blogging and whatnots.

Actually, ang whole point lang talaga ng blog entry na ito ay ang makapagtype ako sa keyboard (paulit-ulit, ang kulit) at ang ipromote ang blog ni Hawie (kung meron man sakaling maligaw).

Sandali lang, ang sarap pang magtype kaso wala na akong masabi. Haha.

 

 

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Single Life


Chanced upon these photos online.

And this is the story of my life. Bow.

image

image

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

TOTGA


The one that got away.
TOTGA.
Ang syet, bakit nawala ka sa aking piling.
Ang taena, bakit kita pinakawalan.
The one that should have been mine but slipped through my fingers.
Ang isa sa malulupit na “What if” ng buhay mo.

Sa tingin ko lahat tayo meron tayong TOTGA. Meron tayong tao na may imaginary na nakakabit na “What if” sa kanilang noo. Meron tayong pinakawalan, one time or another.

Karamihan ng TOTGA naging jowa or naging MU. Nakapagkiss, nakaramdam ng connection, nagkalandian ng bongga.

Ako, meron akong TOTGA. Pero di ko naging jowa, di naging MU, di nakiss, at walang bonggang landian ang naganap. Pero siya ang TOTGA ko, sya ang What if ko.

Nagkakilala kami ng highschool kami. Bago lang ako sa school, sya dun na galing ng elementary. Sa umpisa, kaaway ko sya. Hindi ko alam pero mainit ang dugo ko sa kanya. Lagi kong binubully, lagi kong sinusupladahan.

Hindi ko alam kung ano ang nangyari pero naging mag bestfriend kami. Matalik na magkaibigan. Shit, ang cliche. Haha. Best “Boy” Best Friend. BFF.

Magkakwentuhan tuwing weekdays, magkasama kapag weekends. Magkatelebabad (di pa uso nun ang cellphone puro landline pa). Sinasamahan sa parlor at mall.

Lumipat ako ng school nung 3rd year, di nawala communication namin. Madalas magkatelebabad pa din kami. Walang kalimutan.

College, nagaral siya sa Maynila, ako sa Quezon City. Di naging hadlang yun, magkatext pa din kami madalas at minsan nagkikita. Dinalaw pa nga nya ako sa dorm ko isang beses. Naaalala ko pa nga mga pelikula na pinanuod namin sa sinehan.

Konti lang talaga bonding moments namin, pero lahat yun naaalala ko. Hindi ko alam.

Maga-assume na ako pero naramdaman ko na may konti syang malisya sa akin. Minsan napaguusapan what if maging magjowa kami, pati magiging itsura ng magiging anak namin.

Pero bago pa magkaroon ng development ang pagaassume ko, itinulak ko sya sa iba.

Kaibigan nya na naging kaibigan ko. To cut the long story short, nawalan na kami ng komunikasyon nung naging sila. Di na kami nagkakakausap or text lang. Dinramahan ko pa sya nun, pero sabi lang nya ang drama mo. Haha. Prang nasabihan ako ng “K” sa isang mahabang text, mas masakit nga lang.

Hanggang ngayon, sila pa din. May sampung taon na ata sila. Masaya ako para sa kanila, walang halong biro. Walang kaplastikan. Di ko din pinapangarap o hinihiling na maghiwalay sila. Di ako bitter, mamatay na lahat ng kuko ko sa kamay at paa.

Wala na akong balita tungkol sa kanila, wala na din kasi akong Facebook. Pero sana maalala nila ako sa kasal nila. Afterall, ako naghook up sa kanila. Hehe.

Pero bakit sya ang naging TOTGA ko?

Kasi wala naman ng dumating na tulad nya. Walang nagtyaga sa topak ko tulad nya. Walang nakipagkwentuhan endlessly (kahit tahimik at man of few words sya) tulad nya. Walang sumama sa trip ko tulad nya. Walang tulad nya, period.

Mahal ko ba sya? Minahal ko ba sya?

Oo, bilang kaibigan. Kung lalabis man doon, hindi ko na alam kasi di ako nabigyan ng pagkakataon.

Di naman siguro required na romantically involved kayo bago siya ang maging The One That Got Away mo di ba?

1 Puna

Filed under Uncategorized

The year that was (ano daw?)


2016 na.

Grabe ang bilis ng panahon, ilang buwan mula ngayon ay magiging bente nuwebe na ako. Parang kelan lang nung nagsisimula akong magblog bente uno pa lang ako. Walong taon. Grabe, walong taon.

Parang umihip lang ang hangin, kumaway ang mga puno, sumikat ang araw, naglitawan ang mga bituin at walong taon na kaagad ang lumipas.

Walong taon na din ang lumipas simula ng nakapagtapos ako ng pag-aaral. Karamihan sa mga kaklase ko nasa ibang bansa na o may magandang buhay at trabaho dito sa Pilipinas. Kung hindi man, may pamilya na o ikinasal na. Yung iba buntis, yung iba nanganak na.

Oo, madalas nakukumpara ko ang sarili ko sa kanila. Alam ko unhealthy, but I cannot help it. (oha English yun) Gumawa na nga ako ng paraan sa sakit ko na ito eh, dineactivate ko na ang Facebook ko last year (na dapat matagal ko ng ginawa). Sa totoo lang, nakabawas sya sa anxiousness ko at well, inggit. Di ko na kasi nakikita ang posts nila na buntis sila, engaged, nakapagtravel sa ganyan, nakabili ng ganyan o nagkaroon na ng minimithing sariling bahay sa ganitong edad.

Anyways, medyo may konting sinag na ng liwanag ang mga plano ngayong 2016. Oplan: Iwas Hikahos. Sana, sana talaga matupad lahat ng plano at pangarap.

Ano nga ba nangyari ng 2015?

Dalawang taon na ata akong di nagreview ng the year that was dito sa blog ko. Wala din naman atang rereviewhin. Haha.

2015, nakaalis na ako sa trabaho ko sa disyerto bilang guro. Namimiss ko ba? Sa totoo lang, hindi. Pero namimiss kong gumawa ng artworks. Minsan namimiss ko din mga estudyante ko. Sobrang minsan yun siguro once or twice. Hehe.

2015, nakauwi na ako sa Pilipinas kong Mahal. Walang konkretong plano kung ano ang susunod, walang pera. Ayun, kargo na naman ako ng mga magulang ko. Hay.

2015, nakapagbirthday ako ulit dito sa Pilipinas.

2015, mas nakapagbake ako. Isa sa mga first loves ko, nabalikan ko. Pero di na ako masyadong nakakapag-“art”.

2015, namatay ang nagiisa ko na lang Lola dahil sa malpractice at misdiagnosis ng paborito nyang doktor.

2015, nakapag-exam kami ni Wewel. Sumakit ang ulo, di nakatulog, nagreview, nagcram, kinabahan. Estudyante Blues.

2015, sa awa ng Diyos nakapasa naman sa exam na pang burgis lang ata.

2015, nagkasakit ang tito ko at technically, naging caregiver kami ng kapatid kong bunso niya.

2015, nakauwi sila Kuya Ake at Aubrey mula sa disyerto at magkakasama na kami ngayon sa bahay. At nga pala buntis si Aubrey. Soobrang excited na makita na ang first girl pamangkin ko. :)

2015, nakasalubong ulit ng bagong taon kasama ang pamilya ko. Iba pa ding kasama ang pamilya sa bagong taon. Iba sa pakiramdam, masaya at punong puno ng pagmamahal at well, pagkain.

Ngayong 2016, balik ulit sa pangangarap. Balik ulit sa pag-asam. Balik ulit sa simula.

Happy New Year!

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Exam Jitters


Minsan naisip ko bakit ang mga Japanese at South Koreans, sila yung may mga bonggang international companies (Toyota, Nikon, Samsung, etc.) pero di naman sila pressured na matuto ng English. Yumayaman naman sila kahit ang alam lang nila ay Hello, Thank you, Sorry at I love you.

Wala lang, sumasakit na kasi ulo ko kaka-aral ng English. Nalilito pa din braincells ko sa prepositions at di ko matanggal ang fillers ko tuwing nagsasalita.

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Double Chocolate Chunks Cookies


I’m back infront of the oven after a long time. :)

Double Chocolate Chunks Cookies

image

Ingredients:

1 cup + 1 Tablespoon (133g) all-purpose flour
1/4 cup unsweetened cocoa powder
1 teaspoon baking powder
1/4 teaspoon salt
8 ounces semi-sweet chocolate, chopped
2 large eggs
5 Tablespoons unsalted butter, softened to room temperature
3/4 cup light brown sugar
1/4 cup granulated sugar
1 and 1/2 cup chocolate chunks
1/2 cup white chocolate chips

image

Directions:

Sift together flour, cocoa powder, baking powder and salt in a medium bowl. Set aside.

Melt the chocolate in the microwave for about 1 minute. Stir. Continue to melt in 30 second increments until fully melted and smooth. Set aside.

image

In a small bowl, whisk the eggs. Set aside.

With an electric or stand mixer with paddle attachment, beat the butter until smooth and creamy – about 1 minute. Beat in the sugars, scraping down the sides every 10 seconds or so. The mixture will be granular.

image

Mix in the beaten egg until incorporated. Add the chocolate in a steady stream and beat until combined. Add the dry ingredients on slow speed. Fold in the chocolate chunks and white chocolate chips. Do not overmix at any point in this process.

Chill dough for at least 30 minutes.

Preheat oven to 180C. Line two large baking sheets with parchment paper or silicone baking mats.

Scoop about 2 Tbsp of dough and roll into a ball.

Bake for about 10 minutes, or until the cookies have just begun to set with the centers still appearing very soft. They will firm up as they cool.

Allow cookies to cool on baking sheet for at least 5 minutes before transferring to a wire rack to cool completely.

Recipe from here and tweaked it a bit.

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized