“Di bale, di naman nasusukat ng pera ang tagumpay ng isang tao.”
—pampalubag loob na kasabihan ng mga bitter na poor na katulad ko.

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized


Na-realize ko na once a year na lang pala ako nagpo-post dito sa blog ko. Malay ko ito na last post ko this year.

Pano na magiging time capsule to?

Buti na lang merong instagram. Atleast mini time capsule na yun. Kulang nga lang sa kwento kasi puro letrato, di tulad dito sa blog. Sabagay di na din pala to time capsule, rant page ko na pala ito.

At saka mas kampante ako dito sa blog kasi alam ko karamihan ng nagbabasa nito mga di ko personal na kakilala. At actually konti lang o wala talagang nagbabasa kaya safe mag-rant dito. Haha.

Anyways, dapat ngayong buwan na ako aalis sa trabaho ko at next month uwi na ako ng Pinas. Nakaplano na kahit papaano buhay ko. Pero pinakiusapan ako ng manager namin na tapusin ko lang ang school year bago ako umalis. Kinunsensya pa ako na “How can you leave these kids in the middle of the school year?” Ako naman maawain, ayun na-extend ang pagkakamartir ko sa gitnang silangan.

Tapos yung manager namin inaalok ko na magpatuloy ako sa susunod na school year at dadagdagan nya sweldo ko. Kahit maliit lang yung dagdag naaliw naman ako na sa halos lahat ng mga pinapasukan kong trabaho, kapag nagpapaalam ako na magre-resign na ako ay inaalok nila ako ng pagtaas ng sahod o ano mang perks.

Siguro ibig sabihin nun eh okay naman akong magtrabaho?

Puro di linya ng tinapos kong kurso ang mga naging trabaho ko pero napagbutihan ko naman.  Siguro dahil kapag nagtrabaho ako gusto ko na di mediocre ang trabaho ko. Gusto ko kahit pa’no magexcel kumbaga.

Sana sign ito na kahit anong pasukin kong trabaho kaya kong pag-aralan at kaya kong mag-excel kasi sa tatlo na hinihiling ko na possible future ko eh dalawa doon eh malayo sa kurso ko.

Ayan na naman ang flight of ideas ko.

1 Puna

Filed under Uncategorized

Blog ng tulog ang utak.


Draft ito nung June 6, 2013 at di ko na naipatuloy. Hindi ko alam kung bakit. Nakadalawang sentence lang tapos naputol na.

——-

Yung tipong nabuhay ka ng ilang taon tapos bigla na lang tumigil lahat.

Kumbaga, walang progreso. Nakatengga ka na lang.

Stranded on the same ground.

—–
Matapos ang higit isang taon, eto pa din ang nararamdaman ko. Feeling stranded.

Pero malaking progreso ang taon na ito kung tutuusin dahil nagsimula na naman akong mangarap.

Aaminin ko, tumigil na ako sa pangangarap. Wala na din talaga akong gustong marating sa buhay.

Buti na lang, nandyan ang bespren pinsan kong si Gelat na isinasama pa din ako sa mga pangarap nya. Na kapag nagkkwentuhan kami, nabubuhayan ako ng loob, tipong nagkakaroon ng apoy ang dibdib ko at natututo ulit mangarap.

Wala na din akong inaasahang patutunguhan ang buhay ko. Tipong kulang sa inspirasyon, kulang sa purpose.

Masaya naman ako. Lalo at kasama ko ang pamilya ko at ang dalawa kong mga pamangkin.

Masaya ako kasi di na nagkakasakit si nanay.

Masaya ako kasi buo pa din ang pamilya ko sa kabila ng mga problemang dumaan.

Masaya ako kasi kinasal na si kuya ake at totoong kapamilya na namin si Aubu.

Masaya ako kasi nagkakatotoo na ang pangarap ng bunso namin.

Masaya naman talaga ako. Pero bakit ganun? Parang laging may kulang? Parang lagi akong may hinahanap?

Parang nakalubog lang ang mga paa ko sa isang lugar. Di kumikilos, di gumagana.

Nakakabahala na din yong quarter life crisis ko kasi parang isang dekada ko na syang iniinda.

Nakakabahala na din ang pagiging magulo ng buhay ko katulad ng pagkagulo ng post na ito na walang patutunguhan.

Matatapos na taon.

Ayun wala pa ding nangyari.

Hindi pumayat.
Hindi nakaipon.
Zero ang lovelife. Harhar.

I am literally broke and Im just getting by.

Di ba dapat sa age na ito di na ako struggling? O dahil nagset lang ako ng napakataas na goal na di naman pala attainable?

Ay ewan. Alas dos y medya na kasi ng umaga, di pa din ako makatulog. At gigising pa ako ng alas sais. Pagbigyan na ang windang na utak.

Parang lasing lang talaga ang taong kulang sa tulog.

Mga Puna

Filed under Araw-araw na Buhay, Kwentong Ampalaya

Blanko


Ang tagal ko ng hindi nagb-blog, iba na pala itsura ng wordpress.

Bakit hindi na ako nagb-blog?

Alam mo yung pelikula ni Toni Gonzaga at Sam Milby, yung mataba si Sam tapos naging macho gwapito siya?

Alam mo kung ano dahilan ni Toni kung bakit nawalan sila ng communication ni Sam nung nasa Japan na siya?

Na masasaya na ang kwento ni Sam tapos siya naman nagkakaleche-leche ang buhay niya, ayaw na niya ikwento.

Sabi ko dati nung napanuod ko yun, bullsh*t naman na dahilan yun, may maidahilan lang.

Pero ngayon, narealize ko, napakavalid pala na reason nung sinabi ni Toni na yun.

Sa dami-dami ng kadramahan at kadepressan sa buhay ko, nakakatamad ikwento. Nakakainis i-share. Nakakadepress pakinggan.

Yung tipong ayaw mo ng ibalita sa mga kaibigan at mahal mo sa buhay lahat ng nangyayaring kapalpakan sa buhay mo kasi ayaw mong sirain yung mood nila.

Ganung ganun yung dahilan ni Toni, yun din dahilan ko ngayon kaya hindi ako nagb-blog lately.

Isa pa, alam mo yung sinasabi nila na yung magaganda lang na parte ng buhay nila yung pinopost sa Facebook. Yung iba yung nangyayari sa buhay nila kesa sa mga letrato na pinopost nila. 

Hindi mo naman masisisi karamihan sa mga tao na yun, kasi alangan namang lahat na lang ng ka-emohan sa buhay nila ang ipo-post nila. 

Ako nga naiirita sa puro reklamo at kadramahan ang pinopost sa Facebook, edi syempre magpo-post pa ba ako ng ganun?

Yung tipong nagttrabaho sila sa cleaning company pero hindi nila pinopost na nagmo-mop sila kundi ang ipo-post nila yung pumunta sila sa magandang lugar, nakabili sila ng gamit na pinagipunan nila. 

Masama ba yun?

Nagp-project ba sila ng ibang katauhan? Ng ibang buhay?

Parang ako.

Hindi ko pinapamalita ang trabaho ko. 

Ang hirap ko sa trabaho, na ayaw ko sa trabaho ko. Na ayaw ko sa amo ko.

Ang nasa facebook ko, yung mga napuntahan naming lugar, ang mga bago kong nakain na pagkain, mga letrato na abot tenga ang ngiti ko.

Mapagpanggap ba ako?

Ayan, nagrereklamo na ako.

Kaya ayoko magblog, baka sabihin niyo bakit hindi pa ako magpakamatay. Haha.

Pero sabi ko nga, korni ang buhay kung walang drama.

At siguro kaya nararanasan ko ito kasi nami-miss na ako ng Diyos. Siguro gusto niya na kinakausap ko siya araw-araw. Na nakadepende ako sa kanya.

At siguro lahat ng ito, may kapalit na bonggang bonggang blessings.

Tyaga-tyaga lang.

Sabi ko nga, Hurray for dreams! God, my family and my dreams keep me going in this f*cked up life of mine.

So kahit na ganito na makalaslas pulso na ang buhay ko at makabigti-bigti na ang mga bagay na tumatakbo sa buhay ko.

Pinipili ko pa ding maging positibo sa buhay dahil alam ko na nasa tabi ko lang ang Diyos. 

Wala lang, gusto ko lang din minsang ilabas ang mga hinanakit ko sa buhay. Haha.

Mga Puna

Filed under Uncategorized

Katapusan


Matatapos na ang taon.

Sa mga ganitong pagkakataon, nagre-recap ako ng mga nangyari sa isang buong taon ko.

Remembrance kung baga.

Kasi nga time capsule ko itong page na ito.

Pero dahil nagtago ako at tinamad magblog, at wala naman talagang significant na nangyari sa buhay ko ng 2012, wala munang bonggang recap na may mga links pa sa past posts.

Ano ba ang nangyari sa akin sa taong ito?

Nabigo ako sa agency na inapplyan namin ni Ate Joyce patungong Kuwait. Nakaalis naman si Ate Joyce last year at dapat susunod na batch na ako, kaso nagkaroon ng rift ang agency at hospital at bonggang hindi ako nakaalis.

Nalaman namin na may cancer si nanay, nagpa-opera, chemo, radiation at ngayon nagme-maintenance drugs.

Naranasan na humingi ng tulong dahil hindi talaga namin kaya ang gastusan ng pagpapagamot ni nanay.

Nagbake ng nagbake.

Kumita dahil sa pagbe-bake. :)

Nakarating na sa desyerto na kinaruroonan nila Kuya Benjie at Kuya Roy.

Nakasama ko na ang pamangkin ko na si Dart. :)

At ngayon, wala akong trabaho, lubog sa utang, walang pera at nasa malayong lugar ako. Bravo sa akin.

Pero umaasa ako na bago matapos ang taon, nawa ay makakita ako ng trabaho. Satulong ng Amang Diyos. :)

Positive pa din kahit hindi maganda ang taon na ito para sa akin.

All will be perfect in God’s time.

Happy New Year!

breast-cancer-ribbon1

Mga Puna

Disyembre 25, 2012 · 9:39 hapon

Nanay


Kagabi, habang nagmumuni-muni, naisip ko lahat ng sakripisyo ni nanay para sa akin.

Kinuwento ko kay Kuya Benjie.

Yung pagsama niya sa akin sa pag-aaply sa college, entrance exam, enrollment at pagkuha ng kwarto sa dormitoryo.

Sa lahat ng lakaran na yun, namamasahe lang kami.

Kapag natitisod siya, natatawa na lang siya, sinasabi ang tanga daw niya.

Hirap na hirap pa siya nun umakyat sa mga hagdan kasi nagkaproblema ang tuhod niya, pero keri lang sasama pa din sya.

Tapos nung nagaaral na ako, kapag babalik ako ng dormitoryo, hinahatid niya ako. Namamasahe lang kami, tinutulungan niya akong magbitbit ng mabigat kong bag ng damitan.

Mamamasahe siya pabalik ng Bulacan.

Ilang taon din na ganun kasi nagttrabaho na ako ng magkaroon kami ng matinong sasakyan.

Minsan naliligaw pa daw siya, maglalakad siya ng pagkahaba-haba.

Matapos ikwento ko ang mga iyon, humirit ang hipag ko na: “Tapos ang tigas pa ng ulo niyo.”

Napaisip ako, tapos naiyak na lang ako.

Sobra sobra ang pagmamahal ang sakripisyo ni nanay sa amin, pero hindi ko pala natumbasan yun.

Naalala ko nung nagpapa-chemo siya, kapag maingay siya kasi nasusuka at nauubo siya, siya pa ang nagso-sorry at nahihiya sa amin.

Napakabait ng nanay ko.

Sana matumbasan ko balang araw ang kabaitan niya sa akin.

Sana balang araw makaganti ako sa mga sakripisyo at pagmamahal niya.

Matagal ko ng sinusubukan, pero pakiramdam ko kulang pa din dahil sa abot hanggang langit na mga sakripisyo niya para sa mga anak niya.

Hay, siguro namimiss ko lang si Nanay.

breast-cancer-ribbon1

Mga Puna

Filed under Kwentong Pampamilya


Tinanong ko ang kuya ko na kung hindi issue at hindi mahalaga ang pera, ano ang trabaho niya ngayon.

Natuwa ako sa sagot niya. Ang sabi niya magiging magsasaka at manghahalaman daw siya dahil mahilig siya sa pagtatanim, sa mga halaman at bulaklak at mahilig siyang kumain ng gulay.

Sumang-ayon naman ang hipag ko na ganu’n din daw siya, sya naman ang magbibitbit ng basket at maghihintay ng mga ani ni kuya.

Simpleng buhay, ang sarap isipin.

Pero sa panahon na ito, imposible na ata na hindi importante at issue ang pera.

Kaya nagpapakapagod sila sa ibayong dagat, para kumita ng pera, maghanda sa kinabukasan ng kanilang anak at makatulong sa kani-kanilang mga magulang.

Kung ako ang tatanungin kung ano ang gusto kong propesyon, kung hindi issue ang pera, madami pala akong masasagot depende sa phase ng buhay ko.

Kung tinanong ako nung highschool ako papunta ng college, ang sasagutin ko ay writer o kaya reporter.

Kung tinanong ako nung college ako, ang sasagutin ko ay ang maging isang doktor.

Kung tinanong ako nung nagttrabaho ako sa callcenter, ang sasagutin ko ay isang maging nurse.

Kung tinanong ako nung nagkaroon ako ng unang camera, ang sasagutin ko ay isang photographer.

Kung tinanong ako nung nagttrabaho ako sa isang foundation, ang sasagutin ko ay ang magtayo  ng isang foundation na tumutulong sa edukasyon at pamumuhay ng mga mahihirap.

Kung tinanong ako nung naghihirap kami kakahanap ng pera pampagamot sa cancer ni nanay, ang sasagutin ko ay ang magtayo ng isang foundation na tumutulong sa mga may cancer.

Kung tinanong ako habang wiling wili ako sa pagbe-bake, ang sasagutin ko ay magkaroon ng isang bakeshop.

Pero kung tatanungin mo ako ngayon ang tangi kong maisasagot ay magkaroon ng trabaho.

Minsan, ang hirap din palang mangarap kung wala kang pera at trabaho at nasa malayo kang lugar.

Minsan nauubos din ata ang pangarap.

breast-cancer-ribbon1

Mag-iwan ng puna

Filed under Mga Kwento ng Aking Buhay