Door


I have problems with my papers for a few months now.

It was a hard and actually a painful journey because my parents invested their time, money and effort because of this dreams and ambitions of mine.

The waiting game is excruciating.

Every day that passes is like a week. Every questions of my parents regarding this journey is a torture.

I feel ashamed everyday. 

But what keeps me going is the thought that all of these hardships, bumps in the road and pain are worth it. All of these will pay off. And all of these will give a comfortable future for my family and a well-deserved retirement for my parents.

My papers are rejected for so many times. It is painful to count how many, but then the options never ran out. After the rejection, another option is laid upon me. So, I never lose hope.

Today, another rejection came up. My brother and mother told me to think about giving up. To think of a fall back. To think of another path.

My brother also sent me this quote:

image

He said that maybe it is not my door. That whatever prayers I say, I will not get it. That maybe God has different plans for me.

But I refuse to back down. I refuse to believe that this is not my door. I told him that until there is an option to pursue this, I will. Until the last option is presented, I will not give up.

If the door doesn’t open, you might not knocked a little harder, a little longer.

Maybe you didn’t call out and announce your presence a little louder.

Maybe the person at the other end of the door is just testing your patience, your perseverance. Maybe he just wanted to make sure that you really like to open the door that much. That you will do everything and wait tirelessly for the door to open.

Why walk away upon a closed door? You will not know what is inside. You will not know if what inside is what you really want. You will live with what ifs and you will be haunted by that single door you dare not to open because you thought it was not for you.

But then, if the door still doesn’t open after you bruised your knuckles, after you have no voice anymore, maybe you need to find the spare key in the flower pots or under the doormat, or d*mn, just break the f*cking door.

(Because you do not need to settle for a window or the backdoor unless you exerted all your effort in opening that door.)

(Dahil sa lecheng pinto na yan, napa-English tuloy ako. Mali mali pa.)

xx

Mga Puna

Filed under Uncategorized

FB


So, inactivate ko yung FB ko after almost 2 years dahil kailangan.

(Grabe na panahon ngayon, pati mga hindi pangsocial media na mga bagay eg. work, school eh sa FB messenger na pinapadaan.)

Anyways, since activated na account ko, na-tempt ako na iexplore ang buhay ng friends ko. At ta-da!!! Nagpadala ako sa temptation at nadepress na naman ako. Joke. Haha.

More than half of my batchmates, classmates and friends are either busy getting engaged, getting married, having kids and living their dreams.

Ilan na lang ba kaming single sa elementary, highschool at college batchmates ko?

But then, even if some are not engaged or married, they have kalandian. What happened guys? Bakit ang aga-aga nyong sumuko sa single life? O talagang late na ako masyado? LOL.

Well, I’m not actually depressed. Believe me. Mas lamang yung tuwing nakakakita ako ng engagement rings, wedding videos at cute na cute na mga baby, napapaisip ako.

Napapaisip ako kung ano ba talaga ang ginagawa ko sa buhay ko. At ano ba talaga ang dapat kong gawin sa buhay ko.

Since hindi ko naman masasagot yan, at mas dumadami pa lalo ang mga tanong, ma-deactivate na nga ulit ang Facebook.

xx

1 Puna

Filed under Uncategorized

Maybe


Maybe I’m just waiting for my meet cute. The stucked in the elevator moment. My bumped into each other ans spilled juice in the shirt. The the more you hate the more you love story.

Maybe I’m just waiting for my kismet. My destiny. My the one.

Maybe I’m just waiting for the right guy. The guy who will love me for what I am, flawed and all. The one that is overflowing with love for me. The one that loves me. Period.

Maybe I’m just waiting for my Landon Carter. My Noah Calhoun. My Lincoln. My Park. My Cricket. My Etienne. My Levi. My Edward Lewis.

Or maybe I’m just waiting for nothing.

(Kakapanuod ng ChickFlick at kakabasa ng ChickLit)

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Migraine


INT. KWARTO NI GIRLY. TANGHALI.

Nakahiga si Girly sa kanyang maliit na kama, nakatitig sa cellphone habang nakataas ang paa sa pader.

Hanggang napagpasyahang tumipa sa kanyang telepono matapos ang tatlumpung minutong pakikipagtitigan dito.

Girly: “Kamusta? ☺”

Boylet: (matapos ang tatlumpung minuto) “Ayos naman, ikaw?”

G: “Ayos lang. Walang magawa dito sa bahay. Tara? ☺☺☺”

B: “Saan?”

G: “Dyan na lang sa mall malapit sa inyo.☺☺☺”

G: (matapos ang labinlimang minuto) “Kita tayo?”

B: “Sige. Magbibihis lang ako. Kita tayo after an hour.”

G: “Okay, papunta na ako ☺☺☺☺☺.”

INT. MALL. HAPON.

G: “Nandito na ako. Nasa’n ka na?:)”

G: “Dito lang ako sa tapat ng Activity Center. Text ka kapag nandito ka na. ☺☺”

G: “Pumasok na akong Starbucks sa fifth floor gusto ko kasing magkape. On the way ka na ba?☺☺”

G: “Lumabas na akong Starbucks. Nasa loob lang ako ng Department Store. May bibilhin din pala ako, nakalimutan ko. Puntahan kita kapag dumating ka na, sabihin mo lang kung nasaan ka.”

G: “Ang dilim na pala sa labas. Di ko namalayang 8 na. Okay ka lang ba? Bumalik akong Starbucks, wala akong matambayan eh. Dito ka na lang pumunta pagdating mo.”

9:30pm

B: “Sorry, sorry! Nakatulog ako, di ko namalayan ang oras. Hindi na ako makakapunta dyan, hassle magcclosing na din. Anyway, malamang umuwi ka na naman siguro. Sorry.”

G: “Okay lang, kanina pa ako umuwi. Next time na lang. Atleast nabili ko yung mga dapat kong bilhin dito sa mall.”

Sabay labas galing Starbucks ni Girly, walang bitbit kundi ang kanyang bag.

Cue: “Migraine by Moonstar88”

(Dahil sabi ni Wewel, pinakamasakit na kanta ang Migraine at dahil masakit ma-indian. Haha)

1 Puna

Filed under Uncategorized

Nakakamiss


UP Fair na naman pala.

Nakakamiss ang kabataan. Ang kalokohan. Ang pagiging carefree.

Nakakamiss ang puyatan. Ang mga kaibigan. Ang musika. Ang halakhakan.

UP Fair na naman pala.

Nakakamiss ang mga damo. Ang putik. Ang hamog.

Nakakamiss ang kwentuhan. Ang problem-free youth. Ang musmos na pag-ibig.

UP Fair na naman pala.

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized

Kwentong Disyerto


Matagal ko ng gustong iblog to. At kailangan ko na talagang isulat dahil unti unti ng naglalaho sa memorya ko ang mga detalye.

Mayroon akong nakasama sa trabaho sa disyerto.

Babae. Nasa late 40s na. Morena. Balingkinitan. Tama lang ang taas.

May apat siyang anak sa tatlong magkakaibang lalaki.

Ang una niyang asawa ay sundalo. Nagkaroon sya ng anak dito. Ngunit dahil sa isang engkwentro ay namatay ito. Ganun din ang kanyang anak na kalong kalong pa nya ng binawian ng buhay. Naiwan syang sugatan at walang pamilya.

Matapos ang ilang taon, nagkaroon ulit sya ng kasama sa buhay. Isa na namang sundalo, pero may iba itong pamilya. Nagkaroon sila ng dalawang anak. Matagal syang nagtiis na maging kerida dahil tinatakot sya ng lalaki. Di sya makawala.

Ng magkalakas sya ng loob ay tumakas sya dito bitbit ang kanyang mga anak.

Nagtrabaho sya bilang promo girl na naglalako sa kalsada. Doon nakilala nya ang ikatlo niyang asawa.

Noong una ay naging mabait ito sa kanya. Nagbunga ito ng isa pang supling. Ngunit kinalaunan, naging salbahe din ito at nanakit dahil sa impluwensya ng alak.

Sa huli, iniwan din nya ang nasabing lalaki.

Matapos ang pakikipagsapalaran niya sa pag-ibig ay nag-ibang bansa sya sa loob ng ilang taon. At sa huli nga ay nakasama ko sya sa trabaho.

Sa disyerto ay nagkaroon ulit sya ng nobyo. Kalahati ng edad nya. Mas bata. Ibang lahi. Ibang ugali.

Normal sa mga babaeng Pilipino sa disyerto ang may katipang ibang lahi o kapwa Pilipino kahit may iniwan silang asawa sa Pilipinas. Sobrang normal na abnormal ka tulad ko kung wala kang jowa.

Kasama sya sa mga normal na nagjowa ng ibang lahi. Ang dahilan ng iba, dahil sa pera. Ang iba dahil sa homesickness. Tawag ng laman.

Pero sya, dahil daw sa pag-ibig.

Hindi ko alam kung maniniwala ako, pero umaasa ako na totoo ang pagiibigan nila. Na sana, pagkatapos ng lahat ng napagdaanan nya. Sana matagpuan na nga niya ang kanyang tunay na pag-ibig.

(Hindi ako sigurado kung lahat ng sinabi kong detalye ay tama, inuulit ko, unti unti ng natutunaw ang memoryang ito sa alaala ko kaya kailangan kong isulat dahil ang mga ganitong mala-MMK na kwento ay worth na maalala paminsan-minsan)

Mga Puna

Filed under Uncategorized

Kaibigan


Hindi ako palakaibigang tao.

Madami akong nakikilala, madaming nakakasalamuha, pero kakaunti lamang ang kaibigan ko.

Hindi ko alam pero may paraan ako paano magbreak ng tie sa isang friendship.

Una, di na ako magpaparamdam. Di ko sila kakausapin, di ako sasagot sa mga tawag, chats at messages. Tapos, pagtataguan ko sila. Di ako sasama sa kahit anong lakad nila. Hanggang sa voila, ayaw na nila sa akin.

Unang una tamad akong makipagsocialize pero madaldal ako. Hindi ako introvert pero di din ako extrovert. Neutral?

Ang mga nananatili na kaibigan ko ay sanay na di ako sumasama sa lahat ng lakad. Na kahit ilang beses akong di sumagot sa messages ay alam na tamad lang talaga ako at kaibigan ko pa din sila.

Ang mga kaibigan ko ay yung komportable akong ipakita kung sino talaga ako. Di ko kailangan magsuot ng magara, di ko kailangang magmayabang, di ko kailangang maging accomplished makaharap lamang sila.

Kung bibilangin ang mga kaibigan ko all through out my life pwera ang mga pinsan ko ay wala pa sa bente. Pero sa bente na yun, iilan lang talaga yung sobrang ka-close ko pa. Mga wala pa sa sampu.

Kayang kayang bilangin sa mga daliri ko. Kayang kayang kausapin lahat sa loob ng ilang oras. Kayang kayang i-keep dahil ang konti lang nila.

Hindi naman sa mapili ako sa kaibigan, pero siguro tamad lang talaga ako. Tamad magrecconect sa old friends, tamad gumawa ng new connections sa mga bagong kakilala.

At kaya nasabi ko ito kasi sabi ng tatay ko ilang minuto lang ang nakakaraan na kahit gaano ka kabuti, kung maling set ng barkada ang nasamahan mo, mapapasama ka din. Madadamay ka sa kalokohan, mapapariwara ang buhay mo.

Na syang totoo, dahil ngayon lang din nabalitaan namin na isa sa mga pinsan ko ay nadamay sa gulo kasama ang mga kabarkada nya. Haay.

Kaya sana, lahat ng tao marunong pumili ng kaibigan. O kaya maging tamad na lang tulad ko.:)

Mag-iwan ng puna

Filed under Uncategorized